Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vermoed ... en ... had hij het niet steeds volkomen begrepen, dat zijn moeder niet gelukkig kón zgn met haar man... dat zg, met haar temperament, zich diep-rampzalig móest voelen naast den rechtschapen, maar zóózeer van haar verschillenden echtgenoot... En had hij haar niet altijd bewonderd, dat zij zoo tactvol den schijn te bewaren wist, ook al verbaasde hij er zich over, dat zij niet liever openlijk brak, dan dit leven van schijn voort te zetten met behoedzame zorg ? ...

Dit einde was wèl vreeseljjk voor haar, die zóó beproefd had de oude verhoudingen te blijven handhaven terwille van hem, haar man. En een innig medelijden bezielde hem voor zijn moeder, die zichzelve had opgeofferd aan haar plicht, die haar geliefde liet lijden om haar man te sparen... en nu het vreeselijkste moest ondervinden wat een vrouw ondervinden kan ...

— Moeder... zei hij, liefste... Dit móest zoo wel komen misschien. Mogelijk was dit de eenige oplossing, al mag 't ons ook nog zoo noodlottig lijken...

— Wist je dan alles van mij ... en van ... Hero ? ... vroeg zij diep beschaamd, met trillende stem.

— Neen! geweten heb ik nooit iets met zekerheid. Maar ik kon me toch wel begrijpen, moeder, liefste moeder, hoe ongelukkig u moest wezen met...

— Stil, fluisterde zij.

— En ... is het zeker waar, wat u denkt... ?

Sluiten