Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kwam in allen omvang het weten, dat zijn vader... dat zijn eigen vader niet meer bestond... en dat de laatste woorden tusschen hen gewisseld, woorden van drift en oneenigheid waren geweest...

— En zie... zei zijn moeder, en toonde hem op haar hand de snippers van een verscheurd papier, en haar stem werd dof en bevend, weet je, wat dat is ... Dat is 't afschrift uit 't trouwboek, van onze huwelijksvoltrekking.

— Moeder 1 riep hij, werp ze weg, die snippers, houd ze niet bjj u, geef ze mij ...

— Neen! zei ze, en omklemde ze met haar hand, neen! die bljjven aldoor bij me, om mg mgn schuld te herinneren. Want... als hij dat kon doen ... dat afschrift verscheuren ... dan moei hij mij toch wel hebben liefgehad.

Of, dacht Cornelius, het was een daad van bitteren toorn, omdat zijn vrouw gezondigd had tegen de heiligste aller instellingen, die het huwelijk is. Maar hij sprak deze gedachte, die hem zoo hard voorkwam, hier, en in dit moment, niet uit...

Hg sloeg zgn arm om haar heen, en trok haar tegen zich aan in troostende liefde. Zijn lippen, beroerden haar voorhoofd in een zachten kus, en stil bleven zij even zoo zitten, vervuld van een on eindigen weemoed. Zg voelden het beiden zoo innig, dat zg elkander lief hadden met een alle» begrijpende, alles vergevende liefde... En zij klaagde hem haar sidderende ellende van dien nacht, toen alles zwart om haar heen was, en de wanhoop van het berouw op haar aanstormde

Sluiten