Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met verpletterende kracht. Zij had geworsteld met zichzelve, met haar egoïsme, dat haast niet te breken was ... zij had verlangd, o, zoo smachtend naar Hero verlangd, om bij hem te vergeten, alles, alles te vergeten... En een enkel vreesehj'k oogenblik was zjj op het punt geweest, om verbijsterd naar hem toe te vluchten, om bescherming bij hem te zoeken en troost... Maar God had haar behoed. In het uiterst gevaar was zij tot bezinning gekomen; God had het niet gedoogd, dat zij geheel verloren ging.

Cornelius zweeg en luisterde. O, hij was dankbaar, dat zij, de arme, deze radelooze daad niet had gedaan, waardoor een openbaar schandaal verwekt zou zijn geworden, omdat ieder dan wel móest begrijpen, wat zijn vader, in een laatste élan van kracht, beproefd had verborgen te houden. Zwijgen ... zwijgen... dit was het bevel, dat zjj onvoorwaardelijk hadden op te volgen: zwijgen...

— Moeder, zei hjj, lieve Moeder, 't is goed, dat u dat niet hebt gedaan. We moeten zwijgen, hij heeft dat gewild, en we moeten hem gehoorzamen. Maar... blijf maar hopen op de toekomst ... die kan u misschien nog veel geluk brengen, liefste, liefste Moeder.

— O, kind! zei ze smartelijk, begrijp je dan niet... Begrijp je niet, dat ik vannacht heb afstand gedaan van alle toekomstig geluk!...

— Moeder! zei hij, u bedoelt toch niet...

— Ja, zei ze zacht en diep, dat bedoel ik wèl. Ja, jongen. Wat er vannacht is gebeurd maakt

Sluiten