Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verminderd, haar liefde voor hem was niet minder geworden, alleen maar anders. Er was een beschermende, medelijdende teederheid in haar liefde gekomen, die haar aandreef niet alleen goed te zjjn voor hèm, maar ook voor al het zjjne ...

Zij nam zich voor, om voordat zjj vertrok, de geld-kwestie nog eens ernstig met hem te bespreken, om hem raad te geven, zooveel in haar vermogen was. Want Cornelius, nooit lang bij éen on der werp kunnende bl jj ven, sprak al weer voort:

— Als ik m'n leven nog 's over kon doen zou ik dan anders handelen, dan ik nu heb gedaan, Jetje, wat denk je?

— In vele opzichten waarschijnlijk wèl, in andere weer niet...

— Je kan niets vooruit weten, maar kis ik alles vooruit geweten had... Neen, ik zou 't toch zeker niet hebben verkozen, om hier als 'n soort van banneling te leven op zoo'n gedwongen huisvaderlijke manier. 0, als ik m'n muziek niet had...

— En je kinderen... zei Jetje. Iets in haar weerhield haar ervan om ook te zeggen: en je vrouw ... Het was, of zij intuïtief voelde, dat Cornelins daar uitlatingen op zou laten volgen, die zij niet wilde hooren. Maar het was tevergeefs, dat zij Annemarie's naam niet had genoemd, want Cornelius barstte los:

— Ja, m'n kinderen! Daar wordt 'n man altijd op gewezen als laatste ressort! ach, 't is ook zoo idyllisch, zoo mooi, al die. beweringen: je leeft voort in je kinderen, je moet leven voor je

Sluiten