Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Annemarie is goed; ze is 'n beste, brave vrouw, die volkomen verdient gelukkig te zjjn, en die ook gelukkig zóu geworden zijn... met 'n ander. Zij past niet bij my'. Ze begrijpt mij niet. Ze kan niet bij zoo'n natuur als de mjjne. Ze veroordeelt me erger dan ik misschien wel verdien. Ze keurt m'n heele levenswijze af, ze begint zich 'n oordeel, 'n ongunstig oordeel, te vormen over wat ik zal doen. Ze verdraagt me, omdat ik haar man ben, en omdat ze, dat geloof ik wel, van me houdt. Maar de liefde heeft haar niet blind gemaakt, zei hij met een schamper lachje. En ze vergeet heelemaal, dat ook ik van haar misschien wel iets anders had verwacht, dan dat ze 'n voorbeeldige moeder, 'n voorbeeldige huisvrouw is. Dat ik voor mij 't meeste aan 'n voorbeeldige vrouw had gehad ...

— Wil je mjj 'n pleizier doen, Cornelius, zei Jetje met een, 'n beetje bevende stem, en niet over al die intieme dingen met me spreken, 't Past me niet, ze aan te hooren... en... ik hoor ze ook liever niet. Ik houd veel van Annemarie, en... heeft ze wel altijd ongeluk je verwijten te doen?

— Goeie, lieve Jetje, zei hjj getroffen, verstandige Jetje... o, als jij altijd bjj ons was

— Je hebt zooveel... zei ze snel, om de leegte, die er misschien in je leven is, aan te vullen. Je hebt je muziek ... Er zijn ongelukkige menschen, die niets anders hebben dan hun leed en hun verlangen, om aan te denken ...

Sluiten