Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zwijgend ging zij met hem mede. Het vertrouwen, dat hij haar voortdurend toonde, kwetste en vleide haar tegelijkertijd. En terwijl zij hem de trap op naar boven volgde, voelde .zij in haar borst weer dezelfde krampachtige, kloppende pjjn van straks, — de pijn, die een vreugde was ...

Maar in zijn kamer, waar Cornelius dadelijk het instrument, dat hij haar wilde toonen tevoorschijn ging halen, werd zij weer kalmer, en hoopte zij in het onzijdig gesprek haar zelfbeheersching geheel te kunnen herwinnen.

Hij gaf haar triomfantelijk een zonderling uitziende viool in handen, en verwonderd vroeg zij:

— En dit is „a thing of beauty" ...?

Hij barstte uit in zijn luiden, jongensachtigen lach:

— Had ik 't niet gedacht, riep hij. 0, Jetje! weet dat 't 'n Gasparo di Salo is. 't Is misschien de leeljjkste viool, die je ooit gezien hebt^ hè? Ja, 't is waar, de lijnen zijn scheef, en 't vernis heeft 'n smoezelige kleur... Maar nu moet je de toon 's hooren, de krachtige, mannelpe toon, de vèr-dragende, vloeiende toon, — die is van't eerste gehalte ... Heb je wel eens gehoord, wat altijd van Paganini werd gezegd? Paganini farct sentire il suo violino, Paganini zal zijn viool laten voelen... Wil ik je deze viool eens laten voelen, Jetje... ?

Zonder haar antwoord af te wachten, dat toch, natuurlijk, toestemmend zou zijn geweest, bracht hij zijn viool aan de kin, en begon te spelen. En als steeds kwam zjj onder de bekoring van

Sluiten