Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de schoonheid zijner voordracht, want alles wat er goed was in Cornelius, al zijn nobele aandriften, al zijn betere gevoelens, uitte hij in zijn spel.

Zij luisterde... en langzaam, onder haar gesloten oogleden door, gleden de tranen. 0, als hjj altijd zóó was... zoo zonder kleinheid, zoo zonder zelfzucht, zoo machtig en groot, zoo goed ...

Met een zucht, zelf was hij een oogenblik volkomen aan zichzelf ontvoerd geweest, legde hij het instrument bij haar neer, en zijn oogen vroegen haar oordeel. Maar de wijze, waarop zij zwijgend, even de hand legde, liefdevol en eerbiedig, op de viool, die nog warm was van zijn nerveuse hand, en waarvan de snaren nog trilden, zeide hem genoeg. En hij begreep, waarom zjj hem niet aankeek, toen hij haar vochtige wimpers zag...

Hij vatte spontaan haar hand, en:

— Jetje... lieve Jetje, zei hij.

Maar hij het het gevaarlijk moment snel voorbjj gaan, en hij sprak over de Gasparo di Salo, haar vertellend, hoe hij het instrument in Amsterdam bjj een uitdrager had gevonden, en dat het hem, juist door zijn leelijkheid was opgevallen, want hij had gedacht, die viool moet iets bijzónders hebben, anders was dat oude ding niet zoo goed

bewaard en ik kocht het, weet je waarom ook ?

omdat in de palmhouten kam mijn teeken van de dierenriem was gesneden, de steenbok. Had je zoo'n bijgeloovigheid van me verwacht? Dat

Sluiten