Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo diep verdrietig maakte, dat zij zich dan altijd zoo armelijk voelde, zoo klein...

— Huil je nu? vroeg hij, met die gevaarlijke teederheid, die haar den aandrang gaf, om luid uit te breken in snikken. Maar zij bedwong zich met kracht en haalde diep adem, en verzamelde al haar moed.

— Huilen, zei ze, weineen, waarom zou ik huilen ? Maar dat ik een beetje zenuwachtig ben, dat is wel waar. Muziek grijpt me altijd aan, dat heb je wel meer gemerkt.

Hij wou, dat hij nu alles zeggen mocht, wat hij dacht en voelde. Maar hij durfde niet. Hij wou dat hij haar iets liefs zeggen kon, iets wat binnen de grenzen van het veroorloofde lag... maar alle woorden, die in hem opkwamen, moest hij verwerpen, als te gewaagd... Maar toen' bedacht hij opeens tot zijn blijdschap, hoe hij immers het voornemen had, om aan het te verwachten kindje haar naam te geven ...

— Jetje, zei hij spontaan, jouw naam vertegenwoordigt voor mij zoo iets puurs en moois, dat ik dankbaar zou zgn, als ik die zou mogen meegeven aan ons nieuwe kindje. Jetje, mag ik je vragen, daarover peet te zijn?

Zij gaf een gesmoorden kreet, en sloeg de handen voor het gezicht, uitbarstend in een niet meer te beheerschen geschrei. O, begreep hjj dan niets, kon hij dan niet begrijpen, wat het voor haar moest wezen, voor haar, wie het leven alles ontzeide, het geluk van echtgenoote, het gelnk van moeder te zijn, wat het voor haar moest

Sluiten