Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Diagram voor een groot aantal dezelfde woningen om een plein.

zelfs, men schrikke niet, de uiting van een democratisch begrip. Of hecht de arbeider ten slotte toch aan de individueele woning? Het is waar de Hollander is een onverbeterlijk individualist, en de Hollandsche arbeider maakt daarop waarschijnlijk geen uitzondering.

Maar zou er nu niet voor hen, in tegenstelling tot het ondragelijk geworden individuaüstisch stadsbeeld, hetgeen immers de uiting is van de hen vijandige klasse, geen aanleiding zijn juist daarom het zoo rustig aanzien van het collectieve stadsbeeld met enthousiasme te aanvaarden. Want een woning als .unicum bewoont hij toch al niet; deze is alleen voor den zeer gegoede bereikbaar. Maar bovendien is hij wat de meubileering betreft geheel vrij; daarin kan hij dan zijn individualisme toonen, niettegenstaande de geuite vrees van ook te moeten hebben dezelfde stoel, dezelfde tafel, dezelfde schilderijen, hetzelfde bed, welk laatste, o humor der geschiedenis, er intusschen al is, en ten slotte hetzelfde middagmaal. Nu ja, en zou het, alle gekheid op een stokje, ten slotte zoo verschrikkelijk zijn coöperatief huis te houden? Beweegt zich de Maatschappij niet reeds werkelijk in communistische richting? Men denkt altijd zelf te duwen maar

Sluiten