Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wegverklaard of weggespot. Met het wettig huwelijk is gelachen, de toekomststaat ia zoo geteekend, dat eigen gezinsleven daar uitgesloten is.

Over de gevaren der revolutionaire en 'bolsjewistische ideeën, die ook het gezinsleven bedreigen, behoef ik niet lang te spreken. Dat wij die zegeningen niet hoog stellen, „n'en * déplaise" Mevrouw Roland Holst, is wel een uitgemaakte zaak. Het decreet van het anarchistische bestuur van Saratow, hoofdstad der Welga-republiek, uitgevaardigd 28 Februari 1918, waarbij het huwelijk afgeschaft en alle vrouwen het eigendom van het volk werden, heeft ons een kreet van afschuw, neen, van onmachtige woede ontlokt, de verhalen uit Rusland hebben onze vermoedens maar al te zeer bevestigd en als het waar is, wat mij ten stelligste verzekerd werd, dat een vrouw op het oogenblik niet ongemoeid door Duitschland reizen kan, dan danken wij ervoor om naar een modern heidendom terug te keeren.

Er is echter een geestelijke besmetting, in de lucht — ik haal weer «ven de „Nederlander" aan — er zijn ook menschen, die meenen hun Christelijke belijdenis in de gelijkheidstheorie van de anarchisten en bolsjewisten te kunnen uitleven en het is onze zedelijke plicht, ook voor ons, die gelooven aan de heilige onlaakbaarheid van het huwelijksleven, daartegen krachtig verweer te bieden.

Ik heb ook gezegd, dat een van de gevaren, die ons gezinsleven bedreigen, zijn de moderne ideeën. Zij bereiken ons door de kanalen der nieuwe literatuur. Hebt ge wel eens opgemerkt hoe ze haast nooit een goed woord te vertellen heeft over het gezinsleven. De held van het verhaal heeft altijd, op een zeker oogenblik niet genoeg aan zijn vrouw, die meestal ons ten tooneele wordt gevoerd als een vervelend, weinig beteekenend, in haar kinderen opgaand schepseltje, dan wordt de groote strijd- ons in vele finesses geteekend, hoe hij verliefd raakt, 't liefst op zijn schoonzuster of anders op een willekeurige vriendin, die komt logeeren.

Ik zal me wel wachten om iets af te doen van de groote kunstwaarde van deze literaire producten, maar een feit blijft het toch dat op enkele uitzonderingen na — b.v. de Vlaamsche poëzie — het gezinsleven ons telkens wordt voorgesteld als een knellende band een zware keten. En dat alles leest ons opgroeiend geslacht en het laat zich beetjes bij beetjes wijsmaken, dat alleen kruidenierszielen zich gelukkig kunnen voelen in de duffe burgerlijke atmosfeer van het eenvoudige gezinsleveni. Schreef niet een jonge student in het .Tanuari-nummer van de Utreohtsche „Vox Stiidiosorum", toen hij een recensie gaf over het boek „Verzwegen Strijd", van Jo van Ammers Küller (ook weer een ongelukkig huwelijksleven, ten breede uitgemeten): Wanneer zal er eens eindelijk een Nederlandsen auteur rijn, die eens een gelukkig huwelijk beschrijft, die met diepe ontroering het leven zal teekenen van man en vrouw, elkander dragend, door sterke, hooge liefde, een liefde, die gev,n gevoeletje, maar daad, maar realiteit is. Want waarlijk, zoo langzamerhand krijgen we toch wel genoeg van al die ongelukkige huwelijken trouwens ik begrijp niet recht, waarom het gelukkige huwelijk nu niet ook eens in de mode komt, want het mes zou van twee kanten snijden, immers

Sluiten