Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kapitein. Hij zoude u in het haar gevlogen zijn, indien gij enkel had durven glimlachen.

Voor tante Mina kwamen dan ook van beide zijden de fijnste beleefdheden, de kieschte zorgen, de vlijtigste oplettendhéden.

Had de wisselaar een goede winst gedaan, zoo kreeg Tante het de eerste te weten: zij was buiten het kantoor de eenige vertrouweling van zijn geluk.

Werd er onderduims een goede onderneming voorbereid, eene dier fijne zaken, die aanstonds op premie staan en de mensclien op eens rijk maken, aleer dergelijke extraspeculatie op de beurs bekend was, ontving tante een geheimzinnig briefje en kreeg de voorkeur om aandeelen tegen prijs van uitgifte te bekomen.

Dat was lief, niet waar? Doch tante was niet licht te bewegen om hare klinkende en blinkende spaarpenningen, die zij soms 's avonds overtelde, als zij dacht dat wij verre waren en niemand haar hoorde, tegen „papieren prullen" te verwisselen.

„Daar heb ik te veel ongelukken van gezien", schudde zij met een bedenkelijk gelaat.

„Ik weet, wat onze goede vader met de assignaten verloren heeft; ik weet, hoe de man mijner beste vriendin, juffrouw Merten zaliger, door de Spaansche papieren bankroet heeft gemaakt en krankzinnig gestorven is; ik weet, hoe de rijke baron Van der Vuur zijne kasteelen heeft moeten verkoopen, om de huizen der anderen tegen brandgevaar

te hebben willen verzekeren; ik weet "

Ja, zoo wist zij, de hemel wist hoeveel voorbeelden, alle even afschrikkend en vervaarlijk; doch Wat zij nog beter wist, maar niet vertelde, was dat zij zelve eens drie Oostenrijksche lootjes gewaagd had, waarvan tot hier toe nog geen enkel met den grooten prijs van honderd duizend gulden

Sluiten