Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rechtstreeksche bescherming: wee den vermetele, die het nog waagt haar met de zwarte lokken te trekken of het blauw lijfje te bemorsen 1

lk vergezel haar regelmatig tot aan hare woning. Hare moeder kent mij, bedankt mij voor de beleefdheid. Het is klaar, dat ik haar niet mishaag. Wat belet mij te droomen, dat ik eens de benijdenswaardige echtgenoot der lieve Bertha zal worden? —

Ik weet wel, dat er nog lange tijd moet verloopen; maar wat zijn eenige jaren in de oogen van het kind? Bestaan er hinderpalen voor een onervaren en beminnend hart? 'Ik geniet mijn eerste geluk met volle teugen.

Wordt er in de ronde gedanst en moet men „paterken kiezen gaan", dan valt altijd mijne keus op Bertha. Spelen wij „kirremondé, kirremondé", dan is het lieve kind telkens „het meisje van 't kasteel", dat ik het eerst verlos.

Met oudejaarsavond gaan wij te zamen

Nieuwjaarken zoeten

Het varken heeft vier voeten

zingen, en op Onnoozele-kinderen spelen wij vaarken en moederken — ik, met het ouderwetschë vest van grootvader aan, zijn langen wandelstok in de vuist, en de blauwe slaapmuts van den hovenier op het hoofd, — zij, het lieve hoofdje verborgen tusschen de lobbige plooien eener oude trekmuts, het slanke lijfje verloren onder moeders nachtjak, met de kruk van begijntje Serruys in de hand en eene groene reticule met verguld slot aan den arm, om de appelen en peren, de rozijnen en amandelen, de noppen en de peperkoeken in te zamelen. Edoch, dit gedrag wekt argwaan op.

Sluiten