Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schrijven, ter beschikking stelde.... en toch, hoe ik ook moest kribbelen en kneukelen, was het mij een zoete troost te denken, dat het voor haar was, dat ik leed. Ik vond in die straf het bitter genot der eerste liefdesmart, en verre van mij te beteren en mij te berouwen, voelde ik, dat ik Bertha, als 't mogelijk was, nog inniger, nog vuriger beminde.

Die zwarte wolken drijven weder voorbij.

Wij laten den „besten jongen" links liggen, en worden even sprakeloos en terughoudend, als wij vroeger uitgelaten en vertrouwelijk waren.

Met Hubert durf ik geen woord spreken; doch wij weten beiden, dat wij meer dan ooit warme, verkieefde vrienden zijn.

Het werk overigens vergt meer aandacht. De wedstrijden naderen, en het ware vernederend met ledige handen naar huis te trekken.

Op de almanakken, die binnen tegen onze lessenaars geplakt zijn, waar wij alle avonden éénen dag op uitvagen, zijn er maar eenige schreven meer te geven. De maanden! de weken, en dagen, die zoo eindeloos schenen, zijn voorbij. Reeds leert men de redevoeringen en fabels voor de prijsuitdeeling, de rollen van het stukje worden uitgegeven en zijn spoedig gekend. Nog tweemaal Qrieksche les, nog eenmaal Latijnsche verzen! Wij gaan te probeeren, hoe wij moeten groeten, als de voorzitter ons eenen prijs geeft, en hoe wij ons hoeven te houden, als de burgemeester ons'een complimentje maakt.

Ik slaap den geheelen nacht niet.... De dag, de laatste dag van het schooljaar is daar!

Sluiten