Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij bezit een fraai inkomen, en trekt van den Staat een aardig pensioentje.

Zijne erfgenamen laten hem in vrede, en zijne huishoudster bekijft hem maar eens per week, 's Zaterdags, als er geschuurd is, en hij met vuile voeten binnenkomt.

Verder eene lachende woning, talrijke vrienden, ontelbare kennissen, waardigheden van allen aard, voorzitterschappen van drie, vier gezelschappen: wat kan een mensch meer wenschen in de wereld 1

Doch, helaas! waar groeien rozen zonder doornen?waar wassen leliën zonder vlek? waar is de hemel zonder wolken? waar leven gepensionneerde ontvangers zonder tribulatiën ?

De onze vond ook zijn kruis.

Onder zijne eigendommen was er een stuk land, ghestaen ende gheleghen te Erembodegem in Vlaanderen. Het was in vroegere tijden voortgekomen van eene verre nicht, abdis van het klooster dier gemeente, welke, tot teeken der waarheid, in het koor van de dorpskerk voor het hooge altaar onder arduinen zerk begraven ligt: eene omstandigheid, die u waarschijnlijk weinig kan schelen, en Mijnheer van Bottel zich evenmin aantrok.

Alle jaren op Sint-Jan kwam de pachter van het stuk land, met eene blauwe beurs af, telde de huur in klinkende gangbare geldspeciën, kreeg quitantie op zijn boeksken, dronk een glas bier in de keuken, en tot den volgenden vervaldag was er van nicht abdis en haar perceel gronds geene spraak meer.... totdat het ongeluk van den bundel voorviel.

Het toeval wilde, dat Man onder al de perkamenten juist de titels en oirkonden uitgekozen had van het stuk land van Erembodegem. Alles was er bij: de oude eigendoms-

Sluiten