Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eenvoudige schrijftafel, rond de wanden talrijke schappen waarop al het rechterlijk verstand in perkament of kalfsleer, marokijn of karton gebonden stond, en onderaan het ontelbaar legioen der dossiers, als zoovele getuigen van Mr. Adams' vermaardheid en gewicht. Donkere gordijnen temperden den glans van het daglicht; een dik tapijt smoorde het gerucht der voetstappen.

„Ziedaar uwe werkplaats, confrater Staas", zeide Mr Adams jeune, „wij studeeren hier dagelijks van een tot vijf uren. 's Morgens komt gij tegen negen uren, om te zamen naar de rechtbank te gaan, en onderwege kunnen wij de voornaamste punten der te pleiten zaak bespreken

„Mijnheer Joseph, geef aan Meester Staas, den dossier Selderslag tegen Lammekens."

Een klein verneuteld mannetje kwam van achter eenen hoogen hoeklessenaar te voorschijn, trok een kastje open, en plaatste te midden der tafel eenen bundel papieren, zoo hoog dat het ventje er achter verdween, en zoo zwaar dat hij er onder bezweek.

Mr. Adams stiet eene bekleede deur open, en verdween in zijn bijzonder studiekabinet.

ik plaatste mij in den groenlederen leunstoel, rekte mijne beenen uit, trok den bundel los, - een stortvloed papieren overstroomde de tafel, - las den titel, wierp eenige stukken dooreen en.... Neen, dat was niet mogelijk.... ik moest toch eerst kennis maken met menschen en zaken, aleer mij met Selderslag tegen Lammekens in te laten.

„Het bijt niet, Mijnheer", riep een pieperig stemmetje, zoodra ik de oogen opsloeg. „Hi, hi, hi! ik had het wel voorzeid, en het valt juist uit", en een soort van gegrinnik dat lachen beduidde, toonde, hoe gelukkig de eigenaar van

Sluiten