Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gemak, Mijnheer de Advocaat, wij zullen de zaak eens samen onderzoeken, en ik ben overtuigd, dat wij elkander zonder moeite zullen verstaan. De werklieden zijn doorgaans zoo onredelijk, dat men gelukkig is, als zij bij eenen man van verstand, gelijk Mijnheer den Advocaat, om raad gaan."

En zich op zijne beurt nederzettende: „Mag een werkman zijnen meester verlaten, zonder zijne schuld te voldoen", vroeg hij op vleienden toon, „neen, niet waar? Welnu! dat Verstraeten mij betale, en hij krijgt zijn boekje op staanden voet."

„Ik ben hem niets schuldig", zeide mij de werkman. „Zou hij wel ooit aan iemand eenen centiem geleend hebben? Aan mij toch niet."

„Daar zult gij beter over oordeelen, Mijnheer de Advocaat", herbegon Staelens, „voorschotten doe ik nooit: dat is tegen den regel van het huis; maar het bladje der boeten staat nog open, en dat moet óók vereffend worden, niet waar, Mijnheer de Advocaat?"

Mijnheer de Advocaat,, Mijnheer de Advocaat.... Mijnheer de Advocaat zou dèn dommen vleier wel naar de hel gewenscht hebben, maar verzocht enkel om die rekening eens te zien.

Ik kreeg een stuk in handen, dat ik waarlijk als een meesterstuk van schaamtelooze afzetterij zou moeten overschrijven.

De kunst om den armen werkman tot op de huid te ontkleeden was tot de hoogste volmaaktheid gedreven!

Er waren boeten van alle soort, overtredingen van alle slag, straffen van allen aard in die fabriek. Er stond eene boet op 'trooken, eene straf op 't zingen, eene "overtreding op het fluiten. Wie eenen minuut te laat kwam, verbeurde de winst van drie dagen. Wie een oogenblik vóór klokslag

Sluiten