Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

opstond, verloor het loon eener halve week. Werd er eene ruit gebroken, een getouw beschadigd, mislukte eene proefneming of kwam er een ongeval voor, het viel alles op de werklieden, die de schade tiendubbel moesten vergoeden, zoodat het beste deel van hun loon dikwijls in de handen van den meester bleef.

Ik deed geweld om mijne verontwaardiging te bedwingen.

„Ik maak u mijn hartelijk compliment over die rekening", zeide ik op mijne beurt schertsend.

„Het is het reglement van het huis", antwoordde hij in vollen ernst.

„Schoon reglement voorwaar, en dat goede interesten moet opleveren!"

„Ja, Mijnheer de Advocaat", hernam Staelens, zich over den zin mijner woorden misgrijpend, „het is een der beste reglementen, die bestaan. Vele fabrikanten hebben het reeds op mijn aandringen ingevoerd. Het is het eenige middel om de werklieden in bedwang te houden."

„Welnu", riep ik eindelijk losbarstend uit, „gij hebt het recht niet op wie het ook zij dwang uit te oefenen. Die boeten zijn niet verschuldigd, dit onmenschelijk reglement heeft geene reden van bestaan .en geenen schijn van grond. Welke rechter zou zoo iets aannemen, zulk onrecht bevestigen ?"

Staelens danste van woede op zijne stoel. Hij had mij reeds overwonnen geschalmd, en stond verbijsterd door dien onverwachten tegenstand.

„Rechters, tribunalen", viel hij uit, „ik vrees noch rechters noch advocaten", en zich tot Verstraeten wendende: „procedeeren kost geld, en die man bezit geen rooden duit", spotte hij op bitteren toon, „ik wacht hem gerust af

Sluiten