Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met zij'ne rechters en advocaten. Ik kan meer duizenden ten beste geven dan hij" franks."

„Mijnheer", antwoordde ik vastberaden, „uw werkman heeft noch duizenden, noch honderden, noch zelfs centiemen noodig. Hij pleit voor niet, en terwijl gij uwe duizenden zult verteren, behoeft hij geenen stuiver uit te geven."

„Dat zult gij niet goed weten, Jongeheer", meesmuilde de rijk geworden fabrikant, wiens begrippen over de almacht van het geld zoo licht niet toegaven. „Dan zou de fortuin voor niets meer tellen jn de wereld! Dan zou de werkman gelijk staan met den meester, de arme met den rijke! Zoo onrechtvaardig kan de wet niet zijn."

„Zoo onrechtvaardig is de wet", en ik drukte op ieder woord. „Zij verzekert bescherming aan den kleinste, geeft hulp aan den armste", en terzelfder tijd reikte ik aan Staelens de verklaring toe, waarbij zijn werkman tot de kostelooze proceduur aangenomen werd.

De fabrikant stond verpletterd. Hij had ons eerst door barschheid willen afschrikken, door vleierij willen bedaren of door zijn geld willen overrompelen. Die middelen, welke hem altijd gelukten, voelde hij ditmaal onmachtig in zijne handen.

Hij zag, dat de strijd ernstig kon wezen en de tegenpartij voor geene overmacht bukken zou.

Hij stond op, begon het vertrekje driftig op en neer te gaan, de handen op den rug ende beenderige vingers krampachtig ineengesloten.

Ik zag den strijd onder zijne rosse wenkbrauwen, den nijd in zijne donkere oogen.

Zijnen werkman loslaten zonder weerwraak, druischte aan tegen zijne ingeboren zucht naar dwang en onderdrukking; maar geld uitgeven zonder vergelding, kosten doen tegen

Sluiten