Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kunnen weigeren aan de wenschen, aan de tranen van hun kind?

Zoo dichtte ik eenen heelen roman van geluk en liefde; en mij betrouwend op het „effect", door de bloemenverkoopster beloofd, was ik zoo verre gekomen, dat ik elk oogenblik eenen bode van Mr. Adams jeune verwachtte.

Drie dagen later riep mij inderdaad de patroon op zijn bijzonder studeervertrek en verzocht mij plaats te nemen over hem.

„Beste vriend Ernest", begon hij, „ik ben u veel dankbaarheid verschuldigd: gij hebt mij steeds ter zijde gestaan, geholpen, ondersteund in mijne zware taak." Ik wist zelf niet, dat ik zoo verdienstelijk was. „Thans echter ware het van mijnentwege misbruik maken van uwen aanleg en uwe vlijt. De tijd is gekomen om uwe eigene krachten te beproeven, en waar het ook zij, moogt gij altijd op de hulp en de voorspraak van uwen ouden patroon rekenen."

Ik was diep getroffen door den innemenden toon van Mr. Adams. Het kwam mij voor, alsof de man met droefheid een pijnlijke taak vervulde.

De indruk, welken hij op mij maakte, ontging hem niet.

Zijnen lessenaar verlatend kwam hij tot mij, en vatte mijne beide handen.

„Heb moed, Ernest", zegde hij, „met uwe begaafdheden kan men het verre brengen in de wereld, en de toekomst zal aan uwe rechtmatige hoop beantwoorden. Met kracht en volharding, met werk en ijver kunt gij tot alles komen en al uwe wenschen zien vervullen. Doch er dient gestreden te worden in het leven, en wee hem, die vóór den tijd de vruchten wil plukken: hij struikelt om nooit weer op te staan."

Hij besloot het onderhoud door eenen warmen hand-

Sluiten