Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

helpen, daar dacht niemand aan, maar aan Mie Goebloed de teruggave der gerezene onkosten te weigeren. Het was ook het algemeen gevoelen, dat de rekening van den zaakwaarnemer wel wat hoog klom, en men niet beter kon doen dan de betaling van zich af te schudden.

Mie Goebloed antwoordde op die beslissing door bedreigingen.

De commissie riep de maatschappij bijeen.

De algemeene vergadering stelde Mie als voorzitster af, en stemde, dat zij geen recht had tot betaling, aangezien h?.ar onmenschelijk gedrag. Toen had de woordenwisseling plaats, welke Mie mij met zooveel nauwkeurigheid en vuur in ons eerste onderhoud beschreven had. Doch de VriendschappeUjjke Eigenaars waren bij hun besluit gebleven, en Mie wilde ze dwingen door het recht.

tk wist niet, wie van beiden ik het meest bewonderen moest: of Mie Goebloed, die geld, op zulke schandelijke wijze besteed, wilde weder hebben, of de sociëteit, die in het openbaar misprijzen niet anders vond dan eene goede gelegenheid, om zich eene som toe te eigenen, welke haar in alle geval niet toekwam, maar die zich wel wachtte de arme vrouw, door Mie Goebloed onderdrukt, bij te staan en te helpen.

Mijn besluit was genomen. Ik was nog te jong van hart en te onervaren als advocaat voor dergelijk proces. Als twee weken later de groene parapluie, opgevolgd door Mie Goebloed, weder binnentrad, kon ik niet nalaten aan het booze wijf te verwijten, wat men mij verhaald had.

„Daar had ik mij aan verwacht", antwoordde Mie met vlammende oogen, ,,'t is niet genoeg, dat de valschaards mij bedriegen en bestelen, zij moeten mij nog mijne eer ontnemen, mijnen goeden naam bezoedelen.

Sluiten