Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van een lorgnet, te groot voor den kleinen mopneus, die zich zoo dikwijls minachtend eigengerechtigd krinkelde. Heur rosblond krulhaar, haar ééhig mooi, trachtte Trude met veel vaseline glad te krijgen; zij streek dit haar naar achter, weg van een hoog bollend voorhoofd, en metselde het met een regiment haarspelden tegen haar achterhoofd tot een zedig knotje. Achter haar rechteroor stak tehuis veelal een penhouder, en kromde zich het solied stalen kettinkje aan haar soliede pincenez neer. Van haar geheele verschijning ging iets onbegrijpelijk saais en dors en school ma tresachtigs uit.

Trude, die, Mathilde's natuurlijke bevalligheid niet in aanmerking nemend, vond dat haar moeder zich op twee-enveertigjarigen leeftijd veel te wereldsch kleedde, want chic en gratie waren voor Trude „louter aanstellerij" — Trude stak in een donkergrijze blouse zonder eenig siersel, gelijk een gevangenisbuis. En met deze blouse verdween zij in een tot onder de oksels reikenden zwarten rok, die den boezem platte, als een lichaamsdeel te zondig-wereldsch, in zijn klemmend rouwverband, dat midden op den rug sloot, en de gestalte een gelijkmatige rechtstandigheid verleende, waaronder met zekere plotsheid twee lompe jongemanslaarzen te voorschijn wandelden; welke laarzen Trude's welbehagen en haar moeders ergernis voltooiden. Mathilde vond dit geen lichaam meer, eenvoudig een omhulde vioolkist.

Mejuffrouw Gertrude Polenius was een van die moderne hollandsche meisjes, welke zich met alle geweld verleelijken willen, de natuur om haar werk beknorren, en zich dan „degelijk" noemen. De lompste, wijdste mantel was Trude nog niet lomp en wijd genoeg, de onsierlijkste, eenvoudigste hoed nog niet onsierlijk en eenvoudig genoeg. Mathilde had het reeds lang opgegeven met haar oudste te redetwisten over toilet. De geest der tegenspraak was in Trude gevaren. Er bleek nu eenmaal niets met dit stijve droge kind aan te vangen. Men kon even goed een stoel of tafel trachten te overtuigen. Trude had gelijk, en mama was een halve idioot.

„Dag ma." Trude trad de kamer in, sprak kortaf, zonder de hand uit te steken.

Sluiten