Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich nimmer en over niets of niemand druk maakte, steeds de verliezende partij moest blijken. Zij, Ida, lokte veelal uit, en Mathilde gaf haar de schuld van alle voorkomende onaangenaamheden tusschen de zusters. Jules, de stille, bemoeide zich zelden met het meisjesgekibbel. Hij haalde er de schouders voor op.

„En wat nieuws had je nu Ida?" vroeg haar moeder, om Ida's gesnap over modes, dat haar verveelde, te onderbreken, haar eigen sombere gedachten even te bannen voor andere, en het lood der drukkende stilte, uitgaand van de persoontjes Jenny en Trude, die met gebogen hoofden voortaten, te heffen.

Trude had een nieuwe portie aardappelen noodig, en verwaardigde zich, na zich flink bedeeld te hebben, te smalen: ,,'t Zal me wat zijn, jouw nieuws."

„Ja god, ik kan niet wachten tot jij hoofdcommies wordt, om iets te vertellen. Ik heb- geduchte vermeerdering van mijn inkomsten, waarde menschen, een gulden per week, en twee en vijftig per jaar, als 't zoo lang duurt."

„Een nieuwe les?" vroeg haar moeder. „In elk geval is 't aardig, petit a petit 1'oiseau fait son nid."

„Alle dagen een steek is een hemdsmouw in 't jaar," verbeterde Trude, die van uitsluitend Hollandsch hield.

„Wat jullie zegt...." spotte Ida.

„Een lief kind ?" vroeg Jenny lusteloos, om iets te vragen.

„O een dót."

„Van .... hoe oud?"

„Van negen en dertig "

„Piepjong," vond Trude.

„Ida, wees alsjeblieft niet langer mal," zei haar moeder. „Wie is 't nu?"

„Onze waarde vriendin Everdine Helm, en is dat dan geen lief kind van negen en dertig?"

„Die goeie Everdien, wil die nog piano gaan leeren?" Mathilde glimlachte even.

„Och ma, ze kent er toch al wat van .... ze speelde laatst een paar stukjes voor mij, en ik ben zeker dat ze

Sluiten