Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

minzaamheid, „maar je moet niet zulke tooneelspeelstersallures er bij aannemen. Je acteert letterlijk. Dat heeft Schumann niet bedoeld."

„Kind," Jenny verontwaardigde zich dof, te afgemat op eens, om veel te zeggen.

„Ik doe niets opzettelijk, 't gaat heelemaal buiten me om.

Ik word gedreven zoo ma begrijpt me wel. Jij bent te

koud," voltooide zij smadend.

Mathilde glimlachte, gevleid dat Jenny haar daarin ten minste begreep, het deed haar moederhart goed dit straaltje zon, deze streeling in woorden.

Ida, intusschen, vuurde op: „Ik te koud, te koud, kind, ik ben meer musicienne dan jij."

„Och Ida, zou je dat theelichtje nu eindelijk niet eens uitblazen, zoo goedkoop is de spiritus niet, je had 't wel dadelijk kunnen doen." De moeder keerde terug tot de zorgen des dagelij kschen levens. En zuchtte.

„Klassieke liederen moeten klassiek, dus rustig worden gezongen," stalde Ida haar wijsheid uit, „en niet als tralala aria's van Verdi."

„En wij moeten naar bed. Ida, je hebt morgen om negen uur een les, en je toilet vordert veel tijd. Zou je niet eens naar boven gaan?"

„God ja, ma," wrevelde Ida. „Je kan hier nou nooit eens wat rustig zitten. Altijd word je door ma opgejaagd."

Jenny sprak niet meer. Het deed haar te zeer, het proza, dat die poëzie volgde. Zij zat stil op de pianotabouret voor zich heen te turen, volgde tusschenbeiden zonder er bij te denken, de vlugge bewegingen harer werk en theegerei wegruimende moeder, en de loome lustelooze van Ida, die eindelijk, lui zich rekkend, haar boek niet loslatend, de kamer verhet, met een: „Nacht ma, nacht Jen." Zij gaf geen hand of nachtkus aan haar moeder, deed het nooit.

„Wel te rusten, Ida," zei Mathilde met haar bijzonderen blik het meisje aan- en nastarend. Jenny begon: „O, nacht.... e....," verlicht adem halend, toen de deur achter Ida dichtviel. Jules kwam thuis met boeken onder den arm, zei goeden nacht, ging fijn fluitend naar boven.

3*

Sluiten