Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Kindje, wat had je van avond, hè?" Zacht naderde de moeder Jenny, hief de kin van het meisje op, zag haar onderzoekend in de oogen.

„Ik weet niet had ik dan heusch iets bijzonders ....?"

„Ja...."

„Neen, ik had niets ma, ik kon alleen beter dan ooit dringen in Schumann, misschien door mijn woest verdriet,

omdat oom Frederik geweigerd heeft " Jenny barstte

plots in snikken los „O moeder, is 't niet vreeselijk, ik

voel wat ik kén, en nóóit, nooit zal iemand me helpen. Alleen dat geld, dat afschuwelijke geld "

„Jenny, wie weet, is er nog uitkomst, huil nu niet zoo kindlief, tóé. Ik heb vandaag heusch al mijn portie verdriet

geslikt. Ik zal doen wat ik kan voor je al moet ik zelf

les geven, twee étages van 't huis verhuren en slapen we zelf op zolder

„O nee ma wat is dat nu Dan kreeg u tóch nog

niet zooveel bijeen, geloof ik, dat ik naar Berlijn zou kunnen gaan Misschien heb ik niet eens noodig lang les te nemen. "

Een schemering van hoop daagde plots door Jenny's duisternis.

„Nietwaar, nietwaar, ik héb talent, ma ik mag 't gerust zeggen zoo hier in de kamer."

„O ja zeker, kind, je hébt talent." Mathilde glimlachte. Zij dorst en wilde niet zeggen „je hebt genie, je bent een zanggenie in den dop." Maar zij meende zich niet te vergissen wanneer zij het dacht.

„Jenny, je voelt voor de muziek natuurlijk, maar de machtige gevoelens die in de woorden zijn uitgedrukt, kun

jij kleine meid toch onmogelijk Je hebt nooit liefgehad,

ik laat getrouwd zijn nog daar...." '~'

„Maar de muziek maakt dat ik ze heb, ma, die gevoelens! riep Jenny, snel begrijpend.

„Ik ben die vrouw.... door Schumann, hij maakt 't me.

Nee, natuurlijk, anders kan ik die gevoelens niet hebben

liefde, 't lijkt me zoo iets apart van mijn leventje Ik

vind 't eigenlijk zoo'n nonsens voor mij ten minste "

Sluiten