Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij zocht hem niet op in de artiestenkamer, waar zij hem omringd wist door al wat Berlijn voornaams aan kunstenaars, verslaggevers en kunstminnaars opleverde. Ze ging eenzaam naar huis, met haar broeder, het verdriet, onzichtbaar naast en om haar. Voor Henri Nolette de roem en de vreugde, de vriendschap; voor Matty van der Pel de onbekendheid, de smart, de eenzaamheid.

Waarom, vroeg zij zich af, zou het ook anders geweest zijn voor haar, een tienderangs zangeresje in dat groote muzikale Berlijn, dat sterren wilde, enkel maar sterren, aan wier gaven een verwende menigte zich kon vergasten. En verder, een meisje met een hart dat liefhad, dat zich wilde wijden.... Wie het begeerde, niet Henri Nolette.

Haar laatste winter te Berlijn, toen zij haar kleine concerten gaf, ontmoette zij hem eens onverwachts in de straten der wereldstad. Zij stond voor hem, toen hij een hoek omsloeg. Zij wist dat zij er mooi uitzag, het beverbont mutsje op haar donker krulhoofdje, haar groote oogen tintelend, haar wangen twee koude rozen, die zelfs niet konden verbleeken door de ontroering, die het plotse weerzien haar gaf.

„Matty "

„Henri."

Hun handen lagen even in elkaar. Haar hart stond bijna stil.

„Jij bent een brave, je laat nooit iets van je hooren. Zeg, hoe gaat 't, goed?" „Heel goed, best." „Werk je hier?"

„Zoo'n beetje, ja. Ik heb twee jaar studie achter den rug. Nu probeer ik zoo'n beetje er in te komen, 't Vlot nog niet erg.'

„Ja, 't is lastig. Vooral als je geen kruiwagens hebt, en

e...."

Geen gaven, wil je zeggen."

„Ik weet er niets van, hoor." Hij haalde de schouders op. „In Holland vond ik 't nooit bepaald dit. Maar je kunt niets zeggen van een stem. Je was nog zoo klein.... ik meen zoo jong.... Een stem kan soms zoo verbazend uit-

Sluiten