Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schieten en mooi worden. Ik ken er meer zoo. Ik wil je wel eens hóóren, zeg."

Zij haalde de schouders op. Die genade in zijn stem, oogen, optreden het gebaar waarmede hij aan den kraag van zijn bontjas rukte.

„Och...."

„Nou, zeg, hoor. Niet of graag. Mijn tijd is beperkt, meisje."

„Juist daarom. Ik wil je geen enkel kostbaar moment rooven."

„Hm ja Ik ben hier aan 't concerteeren."

„Ik weet 't"

„En je bent niet wezen hooren je ouwe kennis."

„O zeker, twee maal."

„Dan had je me toch waarachtig wel in de artiestenkamer kunnen komen zeggen hoe je 't vónd. Zóó iets "

„Och.... ik dacht, je was zoo omringd."

„Nu ja, spreekt, dat is 't vervelende van zulk gedoe, ze hangen aan je als klitten. Maar anders, je was niet de eenige uit Holland geweest. Nee, ik vind je erg onhartelijk."

„Ook al goed."

„ ,Ook al goed?' Heelemaal je ouwe manier van doen. 't Is mijn schuld niet als jij niet slaagt met je musiceeren.

Ik heb je indertijd gewaarschuwd. Maar e anders

hoe vond je 't?"

Gretig zochten zijn oogen het antwoord in de hare, lazen zij het af van haar zich stroevende lippen. Zij vond hem zoo ziekelijk ijdel op eens.

„Natuurlijk nog beter, nog mooier dan vroeger."

„Heusch hè?"

Zij glimlachte even in zegepraal van meerderheid. „Wat ben je toch ijdel, met je ;heusch hè?,' Ben je nu werkelijk nog gesteld, na al je triomfen, op een complimentje van onbeduidende Matty, met haar koud stemmetje?"

„Alle artiesten houden van hun kunst. Hun kunst is hun kind, en zelfs al zijn ze vader van vleeschelijke kinders, hun liefste kind. Waarom zou ik een uitzondering maken? Ik wéét dat iedereen 't bijzonder mooi vindt, maar toch hóór

4*

Sluiten