Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

je 't nog graag, hè?"

„O, buig je daarom met zoo'n verveeld gezicht?"

„Nu ja, dat gebrul van Jan en alleman. Ik vraag me dikwijls al hoeveel lui in zoo'n zaal me nu werkelijk begrepen."

„Méér dan je dénkt."

„Zoo, als ze dat deden, zouden ze dadelijk niet zoo onartistiek gaan loeien."

„En zónder dat loeien dat jouw hoogste eer, je glorie is, dat je pers zelfs beïnvloedt, zou jij onbevredigd van 't podium gaan, Henri Nolette. Ze kunnen je toch na je laatste streek geen briefjes toegooien, geschreven met penhouders die ze niet bij zich hebben?"

„Taratata, taratata hoor dat tongetje, vrai moulin a

parol es .... zoo'n echt katje.

En jij noemt jezelf onbeduidende Matty? En je bent zoo frisch en rose op den koop toe. Je hebt ze zeker bij massa's, hè?"

„Wat, de rijksdaalders?"

„De adorateurs natuurlijk, kleine snib." Zijn oogen koosden haar gezichtje, haar slank meisjestiguurtje in kastanjebruin laken, met welbehagen van kenner. „Duitschers dwepen in den regel met schóne Hoüanderinnen."

„Ik ben bier voor mijn werk."

„Je kunt 't eene doen en 't andere niet laten. Nog niets aan de hand ?" Even tintelde zijn blik nieuwsgierig in de hare.

„Een handschoen, jawel, en aan de andere ook een. Nu, dag Henri, ik wensch je verder een reuzensucces, ik moet repeteeren."

„Hola, hola, waar woon je?"

„Natuurlijk in een famUiënpension."

„Begrijp ik, maar waar?"

„Weet je de Bülowstrasse".... zij legde het hem uit

„nu, dan ga je "

Hij kreeg zijn zakboek, noteerde. „Weet al all right.

Nou, ik kom je wel 's hooren, zeg, als ik tijd heb."

„Och, 't bevalt je toch niet, en als je daar komt, weet iedereen 't zoo." Zij kroop weg in haar schuwheid, die haar

Sluiten