Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op, dat bij zich haar kindertaal nog herinnerde; hij greep haar handjes, hield zijn wang lokkend dicht bij haar mond, liet zijn oogen toen vol deemoed smeeken in de hare. „Matty!" treurde hij.

Haar borst beklemde zich, zij hijgde naar adem, nu zij eindelijk den grendel van haar hartedeur ging en kón wegschuiven: „Nu ja dan, ik hóu van je ik kan 't niet

langer wegstoppen Je bent nóg mijn Hanzeman

weet je wel, als kinderen ? lief van je dat je 't nog weet,

toen hield ik al wóést van je later ook maar ik

dorst niet ik wóü niet Ik ben tróuwer dan al die

anderen!" stootte zij onsamenhangend uit, half bedwelmd, want zijn bevende armen hielden haar omkneld, en een wilde kokende kussenvloed kwam neer op haar voorhoofd, haar oogen, haar wangen., ,Dat wéét ik wel, m'n bang vogeltje, m'n liefste kindje, en je had verdriet om mij, nietwaar, om Hanzeman "

„Ja," snikte ze, geheel overwonnen, „om jou, om jou, o al die jaren had ik verdriet, omdat je niets om me gaf, ik

arme Matty, óóó " En zij weende nu in zelfmedelijden.

Op eenmaal hief zij hem kopje, en zag zegepraal hem wild flikkerend uit de oogen springen.

„Wat ?" vroeg zij onthutst, maar hij bedolf haar verbazing weer onder zijn wilde kussen. En zij zweeg, te zalig om te spreken.

Eenige dagen leefde Mathilde in een roes. „Mathilde Nolette, Mathilde Nolette, ik word Mathilde Nolette!" Als zij alleen was zong zij het, schreef zij het, zei zij het, jubelde zij het. „Zijn vróuw, zijn vróuw, ik word zijn vróów." Zij dacht niet eens aan zijn roem, zijn kunst, alleen aan de aanstaande algéheele vereeniging met het beminde wezen. De vrouw van Hans, haar eigen jongen, haar koninkje! Het danste haar toe in de blonde stralen der zon, en de wind met zijn bazuin voerde het haar tegen. Opeens kreeg zij, 's levens schraal bedeelde, den hoorn van overvloed! 't Was te mooi om te gelooven.

Den derden dag in een drukke straat.

Daar wandelde, — zagen haar verschrikte oogen, die als

Sluiten