Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

brengen tot haar meisjes, tot Jenny vooral, mislukten steeds door dat onuitstaanbare „protzige" van haar ouders.

„En hoe gaat 't je?" vroeg Suzanne nu bevelend aan Mathilde. Suzanne's vragen klonken altijd bevelend.

„Heel goed. Jou ook en Etha ?"

„Ja tante, dank u." Etha knikte.

„De meisjes uit?"

„Ja." Mathilde vertelde waarmede de meisjes zich bezig hielden. „Trude is natuurlijk op bureau."

„Dat spréékt," snauwde Suzanne, alsof alle drie meisjes met nuttig bezig zijn heel verkeerde dingen deden.

„Wil jullie ook thee?"

„Nee, dank je, ik niet."

„Jij soms, Etha?"

„Nee, dank u, tante."

Mathilde bood beschuitjes aan. Suzanne greep een, en haar tanden, die klaarblijkelijk wat te doen moesten hebben, zetten zich tot knabbelen. Etha nam eveneens, doch op welvoeglijker manier, en beiden knabbelden hoorbaar; het eenig geluid in een veege stilte.

Mathilde bedwong met moeite een zucht. „Hij heeft niet naar mijn adres gevraagd," klepte het als een doodsklokje in haar hoofd om. „Niet ééns, niet ééns."

„En wat ga je nü voor gekheid beginnen?" schoot Suzanne's schelle snerpende stem plots aanvallend omhoog. Het geluid van Suzanne's stem wondde als iets doornigs, deed hulde aan het karakter der eigenares. „Moet jij nu kamers gaan verhuren, terwijl wij je toch zooveel practischer raad aan de hand hebben gedaan?"

Mathilde, nog bij Nolette, staarde haar schoonzuster een oogenblik onthutst aan, als begreep zij haar niet; tot opeens, zonder dat Suzanne haar gezegden herhaalde de beteekenis der klanken, die nog in Mathilde's ooren natrilden, tot haar bewustzijn doordrong, en een verontwaardiging in haar deed opvlammen:

„Maar mijn god, Suzanne, mag ik even vragen wat 't jóu kan schelen?"

„Hè!? wat!? Wat 't mij kan schelen? Ik meen 'n heele-

Sluiten