Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik'dank je, iklben niet'een van je dochters of de dienstmeid, die je de deur uitzet." Suzanne bleef rustig zitten.

„Mama is.... is een beetje zenuwachtig, tante," verontschuldigde haar Etha.

„Dan zal ik je mama door de meid een glas water laten brengen, maar ik zelf zal zoo lang op mijn slaapkamer gaan zitten, tot je mama weg is."

„Ik verkies geen glas water, en evenmin ooit weer bij jou over^den vloer komen."

Bevend van gram verhief Suzanne zich van haar stoel. „Maar Fréderik," besloot zij met nadruk, „Frederik zal dit weten," zal dit weten." Zij streek haar fluweelen mantel glad.

„Uitstekend."

„En wat zijn besluit zal zijn Ja, vind jij 't maar

uitstekend."

„Ik zal 't in alle kalmte afwachten. Ik voelde tóch al lang dat, na Pauls dood, mijn leven een keerpunt moest nemen. Werken zal voor mij minder vernederend zijn dan op die manier kwasi te rentenieren."

„Dit alles," besloot Suzanne, wier stem nu heesch oversloeg, doch die zich, in navolging van Mathilde, wilde strakken tot deftigheid, „zal mijn man woordelijk worden oververteld, mevrouw Paul Polenius."

Mathilde glimlachte en zweeg, nam haar schoonzuster van het hoofd tot de voeten op.

„Mama, komt u toch!" Etha, ten zeerste ontsteld, want haar moeders mond trok geheel scheef van woede, greep haar moeder bij de mouw, en beiden liepen Mathilde zonder groet haastig voorbij — Suzanne had haar schoonzuster gaarne getrapt of omvergeloopen — togen de gang door en sloegen de huisdeur achter zich toe. De slag gaf Mathilde, die in een soort van verbijstering, doch uiterlijk kalm en waardig, in de voorkamer was blijven staan, een schok. En zij zag, door de dunne gordijnen heen, Etha op straat heftig beweren tegen haar moeder, die boos het hoofd schudde. Het bevreemdde Mathilde dat zij te voet waren gekomen en niet per auto, dat eind. En wonderlijk genoeg gevoelde Mathilde

Sluiten