Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het portier bleef gesloten gelukkig. Zij ging zelf maar naar de straatdeur. De chauffeur tikte wat verschrikt aan zijn pet, nam die toen af, zei beleefd dat hij kwam voor „mevrouw en de freule". „De dames zijn al weg." Mathilde wees hem naar den stadskant. Hij dankte, hoopte de dames op te vangen, sprong op zijn bankje, keerde, en door zijn toeteren een aantal schoolkinderen uit elkander doende stuiven, snorde hij weer heen als hij gekomen was; bij Mathilde's buren, die door de spionnetjes gluurden, een indruk van grooten zwier, van voornamen chic achterlatend, en in Mathüde's neus een sterken afstootenden benzinereuk. Binnen gekomen, ging zij weer

peinzen. „Ja, gemakkelijker gezegd dan gedaan Hóé

moest zij werken ? Huishoudster worden muziekschooltje

toch misschien maar 't beste, maar dan moest ze een groot

huis met andere meubels hebben Eer je de kosten gedekt

had. En hij heeft niet eens naar mij gevraagd," stak haar opeens, met scherpe pijn, de oude wonde. Die pijn beangstigde haar thans. „Wat beduidde nu die ontroering, zooeven ook, toen de Helms er waren? Bij een oude vrouw als zij, zot, ziekelijk. En hij was ook oud, drie jaar ouder dan zij, vijf en veertig. Twee oudjes. Hoe zou hij wezen, hoe er uit zien? Die portretten in muziekwinkels nu ja, geflatteerd natuurlijk. Maar zijn stem, zijn gebaren, hij haalde altijd zijn hand zoo door zijn haar, een lange smalle hand, ivorig van vel, een echte kunstenaarshand, toch gezond mannelijk gespierd en sterk, heel anders dan de ziekelijke brooze hand, met de blauwe aderen dik er op, van Paul.

Och kom, zij had zelf tegen Jenny gezegd: Ik ben al gestorven. Niet meer aan denken. Nooit meer. Haar verleden moest toch eens dood, alsjeblieft Maar naar de

keuken gaan nu de meisjes kwamen dadelijk thuis." En

terwijl zij in een pan met groenten staarde: „Dus hij was in de stad, hij zou hier concerten geven. Dan zou zij van

avond wel in de courant over hem lezen. Hij moest hij

zou.... God, als hij haar toch eens opzocht "

En haar denken aan hem snelde toomeloos voort. De dames Helm hadden met hun nieuwtje den dam van verzet, die den stroom tegenhield, weggenomen. Daarna had de snibbige

Sluiten