Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

steeds hoog tegenover hem hield, nooit liet blijken dat ze begreep wat er in hem omging. Een angst hield haar in zijn klemmen. „Jij moet weten, Frederik, aan de zijde van wie je je schaart.'

„Aan de jóuwe natuurlijk."

„Dat is niets natuurlijk," oordeelde zij, toch met een zucht van verlichting, denkend aan het geld dat zij nu niet behoefde te derven. „Suzanne is je vrouw. Ik wil me niet aan jou opdringen, me dringen tusschen jou en je vrouw.... ik wil geen reden zijn tot onaangenaamheden tusschen jullie."

„Dat ben je nooit geweest.'

„Indirect wél, dat weet ik. Dus Frederik, als je niets meer voor me doen wilt, omdat je denkt er Suzanne onaangenaam mee te zijn, doe 't dan niet."

„Maar ik wil wel, ik wil alles; ik wil zelfs véél meer voor je doen." Hij stond eensklaps voor haar, greep haar hand, en drukte die tegen zijn gloeiende lippen zoo heftig en vast, dat het aanvoelde als brandde hij haar met vurig ijzer. Met een enkelen ruk, haar oogen star van schrik, bevrijdde zij haar hand.

„Frederik!"

„Vergeef me, vergeef me, Mathilde, heb een beetje medelijden. Ik ben zoo ongelukkig met een vrouw als Suzanne.... Ik wou dat ik van haar af was."

„Je hebt je eigen leven gemaakt, Frederik, je hebt den keten gesmeed, en nu kun je dien maar zoo niet verbreken. Draag, zooals wij allemaal dragen."

„Draag draag jij hebt goed spreken jij hebt

niets te dragen.... jij bent heerlijk vrij.... jij...."

„Vrij? Ik? En heb ik niets te dragen?"

„Natumlijk, niets bindt jou ...."

„Ik weet niet wat je bedoelt, Frederik."

„Nee, natuurlijk niet, je weet nóóit wat ik bedoel, je hebt 't nooit begrepen, je wilt 't niet begrijpen."

„Dat is ook volstrekt niet noodig, Frederik, als je vróuw je maar begrijpt."

„Wees, wat ik je bidden mag, niet zoo theatraal ironisch, want je weet dat ze dat in 't geheel niet doet."

Sluiten