Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij van de partij wil zijn. En als Ida niet wil, dan nemen we Jules mee."

„Hè ja.... ik wou dat Ida iets anders had. Ze is toch niet zoo muzikaal, of ze laat zelfs een violist als Nolette wel voor een of ander partijtje."

„Helaas ja. Jules daarentegen zal genieten."

„Ma, moet u hém nu niet bedanken, ja, natuurlijk? Voor 't kaartje."

„Kind, ik bedank als we genoten hebben."

„Dat vind ik niet, hij heeft u 't kaartje toch laten brengen, Dat lijkt me ontzettend ondankbaar van u."

Mathilde bedacht zich. Zij had in den geest en voor oogen hun laatste afscheid. In groote bitterheid waren zij vaneen gegaan. Hij gebiedend, zij trotsch en koppig. De jaren waren gekomen, de jaren waren gevloden. Nooit meer hadden hun lippen zich in taal tot elkaar bewogen, noch had hun hand de pen opgevat om in schrift elkaar maar 't minst te zeggen .... Thans stuurde hij door derden dit kaartje....

hij wilde haar toch het eerst naderen een schuwe poging

deed hij.... Hij dórst misschien niet méér doen.... Haar trots mocht haar niet weerhouden haar dankbaarheid te uiten. En het bloed stroomde plots heftig door haar aderen. Zij zóü nu bedanken, hij mocht gerust weten dat zij daar was, evenals vroeger. Misschien, wie weet, wilde hij dan wel tot haar komen. En dit zou immers het gelukkigst oogenblik van haar leven zijn. Het klopte ontstuimig in haar slapen. Het was of er een vlinder in fladderde.

„Ik zal meneer Nolette mijn kaartje zenden met onder mijn naam, hartelijke dankbetuiging, Jenny."

„Jakkes, hoe kóüd, ma. Wat u toch voor een mensch is 1"

„Zoo zal 't gebeuren, Jenny, en niet anders."

Mathilde's lippen versmalden in vastberadenheid. Zij en Jenny keken elkaar in de oogen, en de grauwblauwe van het meisje weken niet voor de peilloos donkere harer moeder. Mathilde voelde hoe Jenny geen kind meer was, wel een vrouw om rekening mee te houden.

„Hoe is 't mogelijk dat u geen correspondentie met hem hebt onderhouden, ma."

Mathilde Polenlus. 9

Sluiten