Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mooi en trotsch als zijzelf." Eindelijk, terwijl hij zijn hart jongensachtig voelde bonzen, sneed hij met zijn kostbaarste vouwbeen den omslag heel voorzichtig open. „Altijd ving zij aan met „Frederik" of „Waarde Frederik", maar nu bleek de geheele epistel gesteld in de derde persoon, zeer formeel en ijzig. „Mevrouw de weduwe Mr. Paul Polenius-van der Pel heeft de eer Mr. Frederik Polenius te berichten enz." Hij zonk ervan achterover in zijn bureaustoel. „Dus zij had de

kamers verhuurd Ja, 't was te verwachten. Goddank niet

aan een man. Dat ontbrak er nog maar aan. Maar nu zij een beetje geld in handen kreeg, kon zij hem braveeren. Wat nonsens, net of hij op eens die duizend gulden zou intrekken, omdat hij haar een zoen had gegeven. Voor Ida en Jules mocht hij per gratie nog betalen. Ze was en bleef toch een heks. Altijd zorgde ze maar dat ze het laatste woord had. Nu moest hij tact hebben. Bleek zij zoo neerlatend, en trachtte zij hem te verkleinen, hij zou haar eveneens doen voelen wie hij was. Een brief terug dus: Mr. Frederik Polenius dacht er niet aan de weduwe van zijn broer met haar gezin het noodige te onthouden. Hij wist zeer goed wat hij aan de nagedachtenis zijns broeders was verschuldigd. Driemaandelijks zou mevrouw de wed. Paul Polenius het benoodigde worden toegezonden."

Frederik bracht het anders steeds zelf.

En schoon hij brandde van verlangen om haar te zien, hij nam zich voor niet te gaan, éér hij een dankbetuiging kreeg voor zijn goedheid.

Die dankbetuiging verscheen echter niet. Zijn onrust en verlangen stegen. „Heks! Wie was die vrouw eigenlijk ? Wilde zij hem zoo naar zich toetrekken ? Waren het kunsten ? Hij

zag zich door zooveel intrigante wijfjes omringd Maar

neen, zij was toch wél een mensch uit één stuk en juist

daarom zoo begeerlijk Had hij niet zoo beslist moeten

schrijven? Spijt daarover kwelde hem weer. Had hij zelf moeten gaan? De beleedigde vorstin moeten trotseeren?"

Te midden van al die inwendige slingeringen kwam hem de doodstijding van zijn te Brussel wonenden schoonvader overvallen. Diens verscheiden en de millioenen, welke Su-

Sluiten