Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in elkaar, lieten moeder en dochter de melodie bezit nemen van hun gehoor, hun gansche zijn.

Het publiek viel al in een woest klappen uit, na de laatste maat van het adagio; de violist, geheel bij zijn kunst, boog even het hoofd, ving aan het allegro moderato, daarna het fluweelen larghetto, en tot slot het huppelend allegretto gracioso, als van kinderen op groene zonnewei in rondedans. Mathilde en Jenny droomden zich geheel weg in den bekoorlijken achttiend' eeuwschen stijl dezer sonate, teekenend den tijdgeest in kristallen klaarheid. In dien zoo nobel-soberen gezonden ouden bouw, met, als altijd, dat in het rythme wat de menuet in het geheugen roept, een bevallig-statige vroolijkheid. Jenny was niet bij machte te applaudisseeren, had den kunstenaar die dit alles vertolkte uit dankbaarheid graag een handkus toegezonden. Mathilde staarde hem maar aan, haar ziel in haar oogen. Hij keek haar ook aan, met beteekenisvollen blik. Zij knikte bijna onmerkbaar, hij deed dit eveneens, iets koozends in zijn kijken. Zij begrepen elkaar. Mevrouw Helm en Everdien klapten, met de overigen in de zaal, de handen zéér, zij hadden vochtige oogen.

„En wij kénnen hem; hij heeft met ons gesproken, ons de hand gegeven," fluisterden zij opgewonden, bijna hoorbaar Mathilde toe. Ida vond het prachtig spel, maar die sonate werkelijk te eenvoudig; Nolette had meer moeten schitteren, meer virtuoos zijn» „Zoo'n Ida-oor deel," dacht Mathilde; zij noch iemand van haar gezelschap voelde lust Ida te antwoorden ; te meer daar men zich nauwelijks verstaanbaar kon maken door het schrikkelijk leven, bravogeroep en voetgestamp in de zaal, na Nolette's afgaan van het podium. De violist kwam niet terug op het aanhoudend, steeds krachtiger applaus, dat eerst bedaarde, en zich in beleefdheid hernieuwde, toen de zangeres weer verscheen. Sommigen namen het Nolette kwalijk dat hij niet terug kwam; anderen vonden dat hij gelijk had, en een van deze was Jenny. Zij achtte hem er des te hooger om. Hij was niet gesteld op complimentjes. Voor Jenny bestond de zangeres niet meer, schoon zij oudfransche en italiaansche liederen werkelijk muzikaal en vol bekoorlijkheid weergaf. Er was alleen Nolette, die Bachs

Sluiten