Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tooverenden vioolmeneer.... wat ziet die man er nog jong uit, Mathilde, hè ? Je zoud waarlijk niet zeggen dat hij al in de

veertig is. Een jong mensch nog Jenny vindt 't ook, hè,

wat? Ja, ik zag wel hoe je genoot, je had voor niemand oogen en ooren. Ik plaag maar, hoor poes. Nou, 't was prachtig hoor, prachtig, prachtig, prachtig. Eef en ik gaan er van nacht stellig van droomen." „Hè, we hebben genoten, genoten 1" zuchtte Everdien. ^ „We komen van de week nog eens napret houën bij jullie," gekscheerde haar moeder.

„Hè ja, doet u dat," zei Mathilde. „Kunt u niet een avondje komen?"

„Laat zien, 't is vandaag Woensdag. Mogen we Zaterdag, dan slapen we Zondag uit."

„Ja, heel graag. Nu nacht mevrouwtje, nacht Everdien. Wel thuis. Jullie pakt zeker een tram?"

„Ja, natuurlijk, kom moe!"

De oude mevrouw liep grappig op een drafje, om Jenny nog eens te laten lachen, haar dochter na. En Mathilde, Jenny een arm gevend, terwijl Ida aan haar andere zijde ging, stapte stevig met de meisjes voort, in de koude nachtlucht, steeds te midden van groepen concertbezoekers, die hun bewondering uitten over Nolette.

„En niemand kent hem zooals u, ma," viel ook Jenny in, „hè, ik ben trotsch er op dat u mijn moeder bent."

„O, daarom alleen?" vroeg Mathilde lachend.

„Ma, nu zult u toch onder mijn leiding een prachtigen bedankbrief schrijven, hoor." . .

„Ja, Jenny, ik hoop me gehoorzaam aan je geachte leiding te onderwerpen."

„Hoe komt iemand als Nolette er toe zoo iets te inviteeren als de Helms?" weerstreefde Ida, ze nog eens nastarend.

Mathilde bracht haar onder het oog, dat indertijd mevrouw Helms man, een groot liefhebber, de eerste was die de aandacht op Nolette's ontluikend talent vestigde, maar Ida zeide „nou ja," en Weef het bespottelijk vinden. Zij was woedend dat haar moeder regelrecht met haar en Jenny naar huis

Sluiten