Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn artiestenhoogte met een fijn glimlachje op neer zien, natuurlijk....

„Ma, hóórt u dan, staart u dan toch niet zoo wezenloos voor u uit, schrijft u dan." „Maar Jennylief...."

„O ja, w mag hem alleen gekend hebben, maar wij.... ik niet. 't Is net of u er jaloersch op bent dat ik hem leer kennen."

„Jenny, ik geloof dat je totaal vergeet in je malle doen, tegen wie je spreekt."

Mathilde vestigde met een blos van toorn haar oogen zóó doordringend op Jenny, dat het meisje de hare neersloeg. „Nee ma, nee, wees u nu maar niet boos, maar schrijft u, hè, tóé?.... Hier hebt u een zoen, nu goed?"

„Ja maar half," berustte Mathilde, toch haar lippen

tegen Jenny's zachte wang drukkend. „Ondeugend kind hier dan "

En zij schreef: „P. S., mocht je nog tijd vinden voor een bezoekje aan je vroegere kameraad, Henri, dan zal ons dit allen hoogst aangenaam zijn, maar verzuim er toch niets gewichtigers om."

„Koel," vond Jenny, „maar voor zoo'n weerspannige ma als u, al mooi. Geef u nu maar gauw hier, dan breng ik 't weg."

„Koop een postzegel, ik heb er geen meer." „Ja, o ja...."

„En geen illusies, artiesten zijn grillig als de wind.... ik herhaal 't...."

„O nee!" Jenny schudde achteloos het hoofd, maar met zoo'n gelukkige uitdrukking op haar jong gezichtje, dat Mathilde haar in ernstige bekommernis nastaarde.

„Verbeeld je, dat kind dacht met een heilige te doen te hebben, rein als zijn kunst, en wie weet met wat een 't kanme-niet-schelen gezicht Nolette, misschien geboeid op dat oogenblik door de pracht-oogen van het bevallig zangeresje of die eener andere vrouw, 't briefje in de kachel zou gooien. Best mogelijk dat zijn hartelijkheid van gisteravond voor Mathilde Polenius weer vervlogen was als de geur van eau

Sluiten