Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van jeugdherinneringen, die hij voor haar deed opbloeien, bevatte inderdaad meer doornen en distelen dan rozen. Zij hief eindelijk het hoofd, en zeide hem het vreemd te vinden dat bij zulk een wisselend leven als het zijne de heugenis aan haar persoon en doen hem zoo sterk was bijgebleven.

„O, hoor eens, je hebt dikwijls genoeg momenten dat je je eigen ik, de kern van je wezen, uit al dat gedwarrel te voorschijn haalt, dat je jezelf wéér vind, nadenkt, en je afvraagt, waarom dit en dat zoo moest zijn. Enfin, voorbij,

voorbij " bij streek zich met de hand over de oogen!

„Ieders leven neemt met de jaren een vorm aan, 't mijne

heeft dézen vorm, 't jouwe weer een andere En daar

zitten we tot onzen dood in vastgeknoest."

„Waar wóón je, Henri? Parijs?"

„Ja Parijs Natuurlijk. Waar anders kan je als artiest

op den duur adem halen ? Parijs of Berlijn, dat is 't eenige

Londen, ook wel eens aardig in de season. Zeg, Matty, kind, wat lijken me de huizen hier allemaal beroerd laag, maar jij woont hier niet onaardig, hè, dicht bij 't spoor. Zoo...."

„Ja, vooral heel pleizierig voor de dame aan wie ik mijn eerste verdieping verhuurd heb. Die gaat dikwijls naar Rotterdam."

„Verhuurd ? Jij, je huis nog verhuurd, dit kleine huis nog? Maar dat heb je toch niet nóódig?"

„O, néén!" Zij zag hem glimlachend aan.

„De weduwe van Paul Polenius ? Zijn ouwe heer was rijk, gaf jou indertijd nog geld voor je studie."

„O, alles verloren door speculaties toen wij pas getrouwd waren, net genoeg over om een lijfrente te koopen voor hemzelf. Paul deed wel samen met Frederik, maar Paul was ziekelijk, kon niet veel overleggen. En 't weduwenpensioen dat ik van Frederik krijg, is niet genoeg voor me, ik heb vier kinderen."

„En ik wéét dat hij schatrijk is, de plóért hij heeft

een Chaudet getrouwd. Ik kon dien kerel nooit uitstaan. Sprong uit zijn auto laatst, om me aan te spreken enfin....

Sluiten