Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moeders hals. „O ma nee, u is tóch wel goed u

houdt tóch wel van me.

„Maar kindjelief, dat je daar altijd aan twijfelt...."

„Twijfelen.... nee, och, ik weet zelf niet, .... maar 't is snoezig van u, want u had natuurlijk zooveel met meneer Nolette te praten over den ouden tijd...."

„ Jennylief, jij ging natuurlijk vóór alles. Begrijp dat nu eens en voor goed, en verdenk me nooit weer. Jullie bent altijd zoo hard...."

„Ik zal 't heusch nooit méér doen, ma"

„Zoo, geef me dan maar een zoen, en laten we ons nu maar heel kalm houden voor Ida. Dit blijft een geheimpje tusschen ons tweeën." Zij legde den vinger op de lippen, want men hoorde Ida reeds in de gang op Geesje knorren.

„Dus hij is dadelijk gekomen....?"

„Ja, stoute meid, als jij geen postzegels op je moeders brieven doet, heeft dat vreeselijke gevolgen natuurlijk."

„Héérlijke 1" Jenny wreef haar handen.

„We krijgen vanavond visite, Ida," zei Mathilde bedaard, nadat zij haar derde van het noodige voorzien had.

„O, ja, natuurlijk de onvermijdelijke Helms, wie in godsnaam zou in dit akelige huis anders een voet zetten I U heeft u toch van de wereld teruggetrokken." Met een onverschillige hap in haar boterham.

„Nu mag je 't met eens weten, kind," besloot Jenny, „omdat je weer zoo de bokkenpruik op hebt."

„O bést, kind, houd 't voor mijn part vóór je. Dat lamme nest van den Olst...." Ida ging aan op een muziekschoolleerlinge, die volgens haar altijd stookte en knoeide. „En met jullie geheimzinnigheid. Natuurlijk komen Everdien en haar moeder."

„Hoe kan je 't toch zoo raden?" vroeg Mathilde.

Daar men Trude maar heelemaal niet gezegd had, dat men iemand verwachtte, was het haar een aangename verrassing een keurige theetafel te zien aanrichten. Haar oogen stonden wijd, verwonderd. „Ooo," zei haar mond. „We krijgen visite, Trude," zegepraalde Jenny.

Sluiten