Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„En dat komt uit dat keeltje van achttien, jaar, zij moet naar Berlijn, hoor Matty, al is 't maar voor een half jaar." Mathilde glimlachte.

„Nu ga ik naar Schumann," knikte Jenny hem blij toe.

Hij tuurde haar lachend in het gloeiend gezichtje, dat gezichtje een en al ziel. En hij zag, evenals Mathilde, dat de kunst dit kind vermooide op treffend eigenaardige wijze, 't Was een vreemd kind.... ongewoon in uiterlijk en doen. Dat heel blonde, bijna te blonde haar, en dan op eens, zonder wat donkerder overgang van wenkbrauwen, die oogen noch grijs noch blauw, je overvallend met hun luister, hun innig leven, hun stralengloed. En dan weer als plóts in dat bleeke gezichtje, een paar lippen vol en roze, een roos die openspringt en waaruit die wondere stem kwam:

»Seit ich ihn gesehen, glaub' ich blind zu sein .. .<

En hij gedacht Mathilde's concert, en een pijn martelde even zijn hart. Verder luisterde hij toe in de grootste verbazing. Evenals Mathilde vroeg hij zich af hoe dit kind zoo kón zingen, hoe dit toch zeker nog niets doorleefd hebbend meisje het hijgen der passie, het juichen en weenen en stormen en klagen zoo vermocht te leggen in die stem van achttien jaar. Hoe was 't mogelijk ? En weer sloeg een groote weemoed zijn sluier over zijn vreugde van kunstenaar. Het ergerde hem nu bijna, dit opkomend zanggenie. „Zou hij ooit aan een Ericksen, aan welke vrouw ter wereld ook gedacht hebben, van dat hij begon te houden van de vrouw, als Matty die stem bezeten had? En Matty had hem toen lief, maar dit had haar noch aan een klankrijker stem, noch aan meer uitdrukking geholpen. Dit kind was een tragédienne.... hoor, hoor hoe zij weergaf.... 't was om bang te worden, om te huiveren." De laatste noot verstierf.... het werd stil.

Hij viel bijna woest uit, met vochtige oogen: „Maar zijn ze dan allemaal gék, waar je geleerd hebt, kind, dat niemand gemerkt heeft hóé bijzonder je stem was en is ...." Mathilde schudde het hoofd. -„Ze vonden 't wel goed." Jenny staarde hem aan met wat verdwaasde blikken.

„Goed? 't Is meer dan goed. Je zal naar 't buitenland,

Sluiten