Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoor. Berlijn, Frankfort " Hij greep haar handjes, hield

ze vast tegen zich aan.

Jenny, stamelend door haar blozen heen, vermocht bijna niet hem te danken. Haar hart klopte, als wilde het zich kapot slaan van geluk. ,,0 het geluk, het sprookje, het gulden wonder.... o ze had hem lief dien man, ze voelde zich vrouw, o ze had hem lief.... Hij begreep haar, hij voelde met haar mee.... Hij hief haar tot zich op...." Zij gevoelde zich nader komen tot hem, den groote, wien gisteravond de dolle toejuichingen gewerden van een opgewonden publiek, die toegift na toegift had moeten spelen, naar wien men bleef luisteren met half uitgedraaid licht.

Een witte gedaante wierp zich plotseling op de piano, Ida, die vond dat Jenny nu wel met den lof volstaan kon. En bijna weenend van ijverzucht, rammelde zij een Beethoven-sonate uit haar hoofd af. Nolette liet Jenny los, zette zich naast Mathilde aan tafel; Trude bleek verdwenen, wel eenigszins tot zijn verlichting. „Die hollandsche eerlijkheid!"

„Matty, de toekomst van dit blondje?"

Tranen drongen Mathilde in de oogen, staken haar fel als naalden." „Hier blijven.... les geven...." haperde zij schor. „Niemand wil helpen."

„Frederik ?

„O die...." Zij haalde de schouders ongeduldig op.

„Natuurlijk, gierige duivel.... hij noemt 't geld weggooien. Dan zal fk 't doen. Nee, Matty, niet tegenstribbelen, ik beschouw jou als de eenige familie die ik heb, ik zal 't kind heelemaal in Berlijn bezorgen, en ze zal 't goed hebben."

„Dus je vond 't zoo mooi, hè?

„O "hij trok de wenkbrauwen op.

„Maak haar trousseau, haar goed maar in orde, en jij en ik brengen haar naar Berlijn."

„Henri, wat je doen wilt is prachtig, ik kan geen woorden vinden om je te danken. Maar eer Jenny 't je terug betaald heeft.... We mógen 't niet aannemen, heusch niet, we kunnen je alleen maar danken voor je hier komen en je oordeel.

Hij spotte haar bijna na.

„O.... o.... óch, niet van me aannemen ? alleen maar

Sluiten