Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Jenny zag niets in dat nemen van mama's hand door Nolette. Integendeel, haar hartje zwol van dankbaarheid jegens den grooten kunstenaar die haar wilde helpen, en daarom mama zoo'n beetje vleide. Zulke oude kameraden, en hij had natuurlijk veel liever, galanter manieren dan die stijve mannen die Jenny kende, en die zoo versuft keken als zij de kamer binnenkwamen, en nooit recht wisten wat te zeggen. Mama schéén 't goed te vinden, net toen die vervelende Trude weer binnenkwam, akelig kind. God, hoe zaligt meneer Nolette greep zijn viool. O 't geluk.... de heerlijkheid.

„Wat? O meneer, wat gaat u spelen?" Zij snelde naar hem toe, staarde hem aan in één opgewondenheid met oogen groot en schitterend. Hij glimlachte om dat lieve naïeve muzikale kind. Zij en de jongen, de eenige kinderen van Matty.... de twee die ten minste waard waren 't te zijn en een stukje van hun moeders ziel hadden.... „Bach.... aria.... zangvogeltje ...." zei hij. „Matty, accompagneer jij. Hier heb je de muziek."

„O Henri, néé, dat beslist niet, ik durf niet."

„Ik?" bood Ida aan.

Doch hij, de op end'op musicus nu, hoog, en streng, zelfs in dezen familiekring, waar 't zijn heiligste betrof: „Dank u, uw moeder zal 't doen. Ze is er muzikaal genoeg voor. Toen we beiden jong waren, deed ze 't ook wel. Mathilde?"

Zij zette zich voor de piano, als onder hypnose.

Hij was de koning thans, en hij liet het hun voelen; niet meer de prettige, gemakkelijke vriend van zooeven. En onwillekeurig week ook Ida in eerbied voor hem achteruit. Trude dacht er over heen te gaan, maar besloot ten slotte, in zekere nieuwsgierigheid in de huiskamer den loop der zaken af te wachten. Daar kwam dan nu 't beroemde spel. Kon zij 't niet verdragen, en werd 't haar te bar, dan nam ze maar de vlucht.

Hij stemde zijn viool.... Mathilde speelde eenige maten....

Een welluidende weemoed doorstreelde de kamers. De vingers der vrouw aan het klavier beefden niet meer, zij hadden hun vastheid herkregen, zij drukten de blanke toetsen, in bescheiden begeleiding van den verheven smeekzang, smeltend-

Sluiten