Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet wat je bezielt. Henri Nolette is een man die altijd gehouden heeft van alle mooie meisjes, ik was wel met leelijk, maar, vreemd, bij mij lette hij er niet op. Hij was pedant, en we hadden 't altijd te kwaad over mijn stem, die heelemaal niet in zijn smaak viel. Voor mij was hij een echte ruwe censor. Van liefde bij hem...." onwillekeurig werd Mathilde's toon bitter, „was héusch geen sprake, wel van vitten en bedillen. Liefde doet 't zonder mooie stem ook wel. Nu tevreden, Jenny? Wees jij nu maar blij dat jouw mooie stem in den smaak valt van zoo'n vioolgenie, en dat

je op zijn kosten naar Berlijn mag. Kind, kind 't is 'n

geluk, waarvan ik zelfs niet had durven droomen."

„O móéder!" zóó had Jenny Mathilde nooit gekust, „wat is u toch goed en lief. O, ik heb u vroeger met papa, armen papa, verkeerd beoordeeld. Ik dacht altijd dat u nooit van armen papa gehouden had dat u hem maar nam indertijd, zoo maar, zooals zooveel meisjes trouwen.... omdat ze een ander, waar ze van hielden, niet konden krijgen, of zoo iets.... En dat vond ik afschuwelijk in u."

„Jenny!" kreet Mathilde verschrikt.

„Ja u dacht ook altijd dat ik zoo onnoozel was, en

Ida en Trude meenden dat ik sliep, maar o, ik heb zooveel nagedacht. Maar nu ben ik gerust, o heelemaal gerust...."

„Jenny " Mathilde fluisterde het schor in een bijna

ruw, gedempt geluid: „Ik zeg je dit eens en voor altijd voor je eigen welzijn: „Dat je meneer Nolette vereert als musicus, vind ik uitstekend, dat je de kunst huldigt, doet je eer aan, maar laat je eigen ik niet te loor gaan in een ziekelijk gedweep met zijn persoon, hij is een man met oneindig veel

goeds, maar geen lelie, zooals jij je dat voorstelt En hij

kon je vader zijn, bedenk dat vooral."

„Hè ma," Jenny rukte zich bijna beleedigd los. Mathilde hernam haar gewone hooge kalmte.

„Ik zeg 't voor je eigen rust, lieve kind. En ga nu maar gauw naar bed, nacht Jenny. Heb ik 't nu weer verkorven, nadat ik zooeven de beste van alle moeders was?"

„Nee, nee dat is u toch. Nu, ik ga " En Jenny

spoedde zich naar boven, naar de kamer op de tweede ver-

Sluiten