Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stellig niet voor haar willen weten. En zij streek hem alleen maar eens over zijn blonde haar, „dag vént." „Dag ma." zei hij kalm. O, hij mocht wel doen als een prinsje, hij was het immers van inborst.

Het verwonderde Mathilde dat Trude en Ida nog niet afgegeven hadden op Jenny's dweepen, hetwelk haar de oogen uitscheen. Of ze schreven het geheel toe aan de muziek, óf de vuisten van Jules hielden hen in bedwang. Neen, zij zou nooit goedgekeurd hebben dat Jules handtastelijk was tegenover de zusjes, iets waaraan hij zich trouwens zelden of nooit had schuldig gemaakt, maar nu juichte zij hem bijna toe. Dit hadden ze verdiend, kleine adders, haar vijandig van hun geboorte af letterlijk. O, zij werd haar zoo moede, de eeuwige miskenning van die schepseltjes zonder gevoel. In dit verraderlijke viel Trude haar nog zeer tegen. Zij had zich Trude tróuwer gedacht. Het moest zeker gelden voor eerlijkheid, degelijkheid, en reinheid in eigen handel en wandel, ofschoon de grond natuurlijk boosheid was, daar „ma" haar manier van spreken tegenover Nolette gelaakt had.

Zieltjes a la Trude waren behept met een farizeeschen hoogmoed, een ,o God, ik dank u dat ik niet ben als deze', die paal noch perk kende. „Ja, wél een zegen des hemels, kinderen, die groot geworden, je ergste vijanden bleken, de booze spionnen van je doen en laten, alles ten kwade uitleggend."

Nolette, die in tusschen met scherp instinct gevoelde dat gaandeweg iets stijfs en kils geslopen kwam in Mathilde's warme hartelijke ongedwongenheid van eerst, trachtte vergeefs zich de oorzaak daarvan te verklaren, te dringen door den nevel, welke scheen te hangen tusschen hem en haar, en zich verdikte.... „Wat zou er toch zijn ? Een raadsel, die vrouw.... Hoor eens, hij was niet gek.... de tranen die zij bij zijn eerste bezoek had gestort, waren wel degelijk vreugdetranen geweest.... Zij had haar ontroering niet kunnen bedwingen.... En nu bleef ze nog altijd wel lief, maar met zoo'n hooge beminnelijkheid, als een vorstin die audiëntie verleent.... iets dat hem woedend maakte en prikkelde tegelijk.

Sluiten