Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op die liefde van Mathilde voor dit kind hij had oudere

rechten op Mathilde....

Hij nam Jenny, wier mate van geluk hij daarmede bijna voltooide, een paar keer mede op een wandeling, nadat Mathilde zijn aanbod om hem te vergezellen, vriendelijk doch niet zonder hartepijn had afgeslagen. En hij prees haar moeder zeer, onderweg, den tweeden keer dat hij Jenny onder zijn hoede nam.

,,'t Kan niet anders of je hebt altijd veel meer van je moeder gehouden dan van je vader?" viel hij op eens uit, willende doordringen, ter wille van Mathilde, tot in het diepst dezer jeugdige ziél.

Tot zijn verwondering zag hij het kopje, dat altijd zoo gedwee ja of neen knikte, al naar hij verkoos, zich beslist naar hem toewenden, terwijl de Polenius-oogen, 6 hoe stonden ze hem op dit oogenhlik tégen, vol én verontwaardigd blikten in de zijne; Jenny werd op eens stug en vol onwil. ,,U vergist u," zei ze kort, ,,ik heb altijd véél meer gehouden van papa.... schoon ik natuurlijk ook wel hou van ma. Ma heeft ontzaglijk veel goeds."

„Ze zal wel blij zijn dat ze die getuigenis van je heeft, kleintje."

„Ik kan 't niet helpen, ik voel 't zoo, ik ben zoo." „Hm, en de anderen?"

„O, Jules houdt óók wel van ma. Trude en Ida houden en hielden, geloof ik, van niemand."

„Nu ja, die tellen heelemaal niet méé," wrevelde Nolette. „Maar de manier waarop je moeder over jou spreekt, kleine meid, getuigt toch van een liefde, die wel aanspraak mag maken op wat wederliefde...."

„Ik hóü immers wel van mama...." verzette zich Jenny verbaasd, tevens koppig, „maar met zooals ik hield van papa. Haar kijken kreeg iets dweepends, en Nolette voelde haar ver, zéér ver weg gaan, al liep zij naast hem. Vocht zwol naar zijn oogen, als hij dacht aan „arme lieve Matty. Wat had zij toch gedaan, om zoo gestraft te worden, zelfs met haar kinderen? God, god, had ze hém maar getrouwd." En toen kwam het besef van eigen groote schuld vroeger,

Sluiten