Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„O zij aanbad hem, dagelijks nam hij haar wezen meer in bezit. In haar oogen bezat hij geen énkele fout. Zooeven sprak hij streng, maar zij achtte hem er des te meer om. Hij wilde haar zeker beter, volmaakt hebben, hij deed het voor haar bestwil. Hij vond dat zij niet goed genoeg was. O, zij wilde studeeren daar in Berlijn, hem voor al zijn groote goedheid loonen; trachten hem zooveel mogelijk nabij te komen als mensch en als artieste. Hij móest toch wel véél van haar houden, om zich harer zóó aan te trekken. Ma was maar een gewone kennis van hem geweest, een oud buurmeisje, nu ja .... maar hij had stellig nooit om ma gedacht, als hij dacht om haar, Jenny. Wat had ma toch gezegd dien avond: ,hij is géén lelie.' Zij, Jenny, begreep daar maar heel vaag iets van. Zij wist alleen dat hij allerliefst was, dat hij goddelijk viool speelde, en dat zij liefhad voor het eerst in haar leven; dat zij hém lief had en hij het leven voor haar vermooide. Die aanbidding alleen vulde bijna haar bestaan, het was zoo heerlijk te mógen liefhebben."

Terwijl zegende hij het feit dat hij geen andere neiging gevoelde voor dit dochtertje van Mathilde dan een vaderlijke. Was zij bijv. even mooi geweest als de moeder in haar jeugd, met daarenboven diezelfde prachtstem, dan zou het hem misschien toch een harden dobber geweest zijn met zijn hoogste ik — dit meisje niet te verkiezen boven Mathilde. Zijn gevoel van eer zou hem dan natuurlijk belet moeten hebben Mathilde die ellende aan te doen, want ze mocht, volgens haar zéggen, hm, hem met meer lief hebben, haar vróüwentróts zou toch ten hevigste gegriefd geworden zijn, door zulk een ontwijding van wat er vroeger tusschen hen geweest was. Neen, gesteld eens deze een jeugd-editie van Mathilde; dus een in de schaduwstelling, omdat zij die stem had, van Mathilde's vroegere, doch zeker van haar tegenwoordige zelf.... Zou hij dan óóit sterk genoeg geweest zijn zulk een bloem voorbij te gaan, ongeplukt te laten staan? Aardig, je daar een oogenblikje in te verdiepen, nu hij naast dit echt hollandsch duinblonde kind liep, dit Paul-Polenius kind, dat evengoed geboren had kunnen worden.... zegge uit de dochter van mevrouw

Sluiten