Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

antipathie wegveinzend, drukten met een korten groet eikaars

hand. Jenny knikte tot Frederik. „Oom Etha, jij hier ?....

hoe gezellig Dat vind ik vreeselijk aardig van je."

„Etha is zoo blij meneer Nolette eens te ontmoeten. Mijn nichtje, juffrouw Polenius, Henri, een van je gróóte bewonderaarsters." Etha blikte schuchter tot hem op. Hij boog, keek in haar gezichtje, en iets van eerbied verdreef oogenWikkelijk het te tintelende dat zijn blik had, wanneer hij zich wendde tot vrouwen. Etha was zoo voornaam jonkvrouwelijk, bezat zulk een air de grande dame ondanks haar jeugd, daf zijn goedkeurende glimlach Mathilde dadelijk vertelde hóé hij over dit meisje dacht. „Zij was Mathilde waardig."

Men zette zich tot praten. Etha betuigde Nolette haar groote spijt, daar zij hem onlangs niet had kunnen hooren. Hij beval zich daarvoor later aan. Zij lachte zacht, verlegen „O, ik, ik ben niemand, Jenny die is een

baasje.... die is bevoorrecht. Hè Jenny, ik heb je in zóó

lang niet gehoord doe me een groot pleizier en zing

wat voor me "

„Mag ik dan nog even rusten ?" vroeg Jenny, „ik zal mijn

hoed en mantel afdoen " zij ging de kamer uit, Mathilde

zette zich naast Etha, nam haar hand.

„Hè, wat is 't hier toch gezellig, tante," zuchtte Etha, en als u wist hoe ik naar u verlangd heb, al dien tijd, al dien tijd.

Mathilde's hart welde vol medelijdende teederheid. Een blijdschap ook doorvlamde haar, om deze openhartige bekentenis. Haar eigen kinderen zouden dit niet zeggen, al zagen ze haar in geen jaren.

„ Je moet maar eens gauw weer komen, Ethalief." En voor zij het wist, was er uit bij haar: „Wil je je met ons eenvoudig diner behelpen voor een keer, wil je hier blijven eten van middag?

„O tante " Een gelukzalige glimlach loonde Mathilde,

maar terstond verduisterde zich Etha's blik. „Mama prevelde zij, „ik heb mets tegen mama ervan'gezegd " En ook Mathilde ontstelde bij de gedachte in wat onaan-

Sluiten