Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had gebracht, fragmenten speelde uit Beethovens unieke vioolconcert, werd Etha als ten hemel gedragen.

,,0 tante, hoe zalig!" fluisterde zij, terwijl Nolette met Jenny in kunstgesprek geraakte, en zijzelve zat naast Mathilde op de canapé. ,,En dat u dit al een paar weken lang hebt gehoord.... hè, u is te benijden."

Mathilde glimlachte. „Ja, maar meneer Nolette gaat weg, en Jenny gaat me ook verlaten. Maar enfin, ik ben dankbaar dat haar talent tot verderen bloei zal komen "

„O, had ik maar zoo'n talent, wat kan ik, waar ben ik goed voor ? Volgens mama, alleen goed genoeg om met een onbeduidenden fat te trouwen." En zij vertelde Mathilde van Lemestre.

„O, kindlief, doe dat toch nooit."

„O, was ik maar bij u, woonde ik maar bij u."

„Dat kan toch niet, lieveling. Misschien, wie weet, kunnen we later nog iets voor elkaar wezen."

„Hoe heerlijk lieveling te worden genoemd door u. Kon

ik hier maar dikwijls zijn als mama me maar geen

moeilijkheden in den weg legt. Is 't niet gek, mama houdt niets van me...."

„Kom, Etha "

„Heusch tante, niets. Alleen maar van papa, en dan nog op haar manier, 't Is een vreesdijke gedachte, maar ik voel dat mama mij niet uit kan staan, ómdat papa veel van mij houdt en niet van haar. O, u weet niet wat ik voor een leven heb, niemand weet 't, memand kan 't begrijpen hoe

ik vernederd word en gekweld Ik weet zeker dat mama

wel wilde dat ik niet geboren was."

„Mijn arm, arm lief kind, kon ik maar wat voor je doen."

„O, god neen, tante, u kunt niets, memand kan iets. Tante,

zou ik te oud zijn om nog naar een kostschool te kunnen ?

Ik weet wel dat ik geen schoolmeisje meer ben, maar naar een finishing-school, een fransche of engelsche, zou ik nog wel kunnen gaan, niet?" Etha hief een angstig-vragend gezichtje tot Mathilde op.

Deze meende zeker van wel. „Spreek er dan eens met je papa over, liefje."

Sluiten