Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kind niet te lijf durven. Dan is haar vader er toch nog. Zoo'n prachtig meisje, 'n Parisienne zoo élégant, iedere moeder zou er trotsch op zijn! En een optreden, een gemakkelijkheid .... haar jaren vooruit bepaald."

Jenny voelde een steekje van afgunst. Zij wist wel dat haar verschijning die van Etha niet evenaren kon, maar wenschte dit weten evenmin uitgesproken te hooren door den man die haar alles was geworden. Doch terstond keurde zij dit gevoelen af in zichzelf, en het verdronk in een vloed van deernis met die arme Etha. Toch begon zij nu voor het eerst waarde te hechten aan uiterlijkheden, ,,'t Was waar, zij

moest zich beter kleeden; een artieste vooral " Zij hoopte

haar nichtje te kunnen raadplegen met betrekking tot een japon op de Bellevue-soirée.

„Ik zal niet gerust zijn voor ik Etha terug zie," zuchtte Mathilde, achterover in haar leunstoel, de oogen sluitend als om een haar stuitend vizioen te bannen. „Ik merk nu dat ik Suzanne nog lang niet ken."

Nolette, Mathilde zoo ziende lijden terwüle eener andere, kind nog wel van haar onsympathieke heden, voelde een bijna onoverkomelijken drang die arme beproefde vrouw te omhelzen, te verzekeren van zijn groote onveranderlijke genegenheid. En hij wenschte Jenny mijlen ver. „Te denken dat deze schatten van goedheid al die jaren van hem hadden kunnen zijn!"

Met een hart zwaar van kommer, steenkoud, niettegenstaande den bontmantel, zat Etha naast haar vader in het rijtuig, dat haar onverbiddelijk stoomde naar het tehuis dat zij haatte.

„Nu houd je wel van tante Mathilde, hè?" wilde Frederik, overgelukkig met Mathilde's handdruk, nog eens weten wat hij reeds zoo goed wist.

„O papa, als ik zóó'n moeder had "

Hij dorst noch wilde voor Etha uitspreken wat hij dacht. „Maar o, hóé werkten de omstandigheden mee. Hij behóéfde slechts voor Etha te pleiten, om de vrouw die hij liefhad te winnen."

Sluiten