Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn sarcasme. Zij grimde hem aan, en hij trok Etha's arm nog iets vaster door den zijnen, wetend dat het zijn vrouw razend maakte man en dochter daar te zien staan, verbonden tégen haar.

„En wat was er voor nieuws bij dat ménsch, bij tante Ma-thil-de?" stelde mevrouw Mr. Frederik Polenius op haar beurt een ironisch belang. „Wie was er al zoo op 't groote diner? Hè?"

„O, 't was heel gezellig," ontweek Etha, die reeds met haar vader had afgesproken niet te gewagen van Nolette, om haar mama geen gelegenheid te geven nijdig uit te varen. „En nieuws is er dit, heel verblijdend voor Jenny: Jenny zal naar Berlijn gaan, om haar zangstudie voort te zetten, en over een klein jaar kan ze misschien wel optreden."

„Zoo, zoo, over een klein jaar.... En wie betaalt dat allemaal Eerst diners en dan Berlijn "

„Vrienden van tante Mathilde," zei Etha hoog.

Suzanne verschoot van kleur, „Ah, vrienden, betaalt je papa dat soms....?"

„Dat zou papa graag gedaan hebben, als hij geweten had dat tante 't wilde. Ik voel me bepaald schuldig, dat tante geld moet aannemen van vreemden, en dat wij 't niet voor Jenny betalen...."

„O, dus had j ij 't voor dat ménsch willen betalen ?" vroeg Suzanne, sidderend van woede.

„Natuurlijk "

„Nu, nacht mama, wel te rusten." Etha trok haar arm uit dien haars vaders „Nacht, papaatje."

„Wacht even, wacht even, ik moet je nog wat laten zien." Suzanne ging naar haar bed, sloeg de kanten sprei terug, en nu zagen Etha en Frederik een hondenzweep, alleen dienende voor Frederiks deenschen dog, een waakhond, die in den tuin sliep, en welke Suzanne nooit over dag in de villa duldde.

„Hoe kom je daar aan ? En wat móét dat ?" vroeg Frederik in één verbazing.

„Dat móét " Etha week instinctmatig achteruit voor

haar moeders wreeden blik, „dat moet 't, hier, dat moet 't!" En de zweep heffend, deed Suzanne een regen van slagen

Sluiten